The promise
Όσο διάστημα
βρίσκονταν πίσω στον χρόνο η Eralin ήταν ευγνώμον που μπορούσε επιτέλους να κοιμηθεί
χωρίς να φοβάται. Είχε ξεχάσει πως ήταν να σε παίρνει ο ύπνος χωρίς να
ανησυχείς για το αν θα ξυπνήσεις και το επόμενο πρωί. Μακάρι να κράταγε αυτό
για πάντα αλλά αν κατάφερναν να γυρίσουν πίσω σίγουρα οι εφιάλτες θα επέστρεφαν
για να την στοιχειώσουν ξανά. Μερικές φορές ερχόταν στην θύμησή της η Rafaela και ένιωθε μεγάλη μοναξιά.
‘’ Θα
ξανασυναντηθούμε ποτέ άραγε; Ίσως να βρίσκεσαι κι εσύ σε μια άλλη εποχή όπως κι
εγώ…’’ σκέφτηκε.
Επιπλέον όλα
όσα συνέβαιναν με τον Karsus την προβλημάτιζαν έντονα. Είχαν μαζέψει όλα τα συστατικά που
χρειαζόταν για το ξόρκι που ήθελε να εκτελέσει αλλά δεν ήταν καθόλου σίγουρη
για το αν έπρεπε τελικά να τα δώσουν. Διάφορες σκέψεις πέρναγαν συνέχεια από το
μυαλό της και την μπέρδευαν ακόμα περισσότερο.
‘’-Συμβαίνουν
πολλά εδώ που δεν τα καταλαβαίνω… είναι σωστό να παραδώσουμε τα συστατικά στον Karsus;
-Μπορούμε
άραγε να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας;
-Για ποιον λόγο
γυρίσαμε σε αυτή την εποχή αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα;
-Αν
μπορέσουμε να αλλάξουμε ότι έγινε σε αυτή την εποχή τότε ο Aramil λογικά δεν θα υπάρχει στην δική μας
εποχή στο μέλλον και αυτό δεν το θέλω σε καμία περίπτωση.’’
Όλες αυτές
οι σκέψεις την βασάνιζαν συνεχώς και δεν μπορούσε να καταλήξει πουθενά. Μέχρι
την στιγμή που στάθηκαν όλοι τους μπροστά από τον αρχιμάγο, δεν είχε αποφασίσει
για το τι έπρεπε να κάνουν.
Μετά από μια
αναμονή που της φάνηκε ατελείωτη ο Aramil πήρε την πρωτοβουλία να μιλήσει μαζί του για να μάθει τον
λόγο που ήθελε να κάνει αυτό το τόσο δυνατό ξόρκι. Του εξήγησε όλα όσα γνώριζε
για το αποτέλεσμα του ξορκιού και για το από πού ερχόντουσαν και άφησε εκείνον
να πάρει την τελική απόφαση.
Τα συστατικά
τελικά παραδόθηκαν οπότε όλα πιθανόν θα γίνονταν ακριβώς όπως είχαν ξαναγίνει. Σωστό
ή λάθος αυτό η Eralin δεν μπορούσε ακόμα να το απαντήσει. Ήθελε μόνο να βρουν τρόπο
να φύγουν από εκεί, να γυρίσουν πίσω σπίτι…
Οι σύντροφοί
της αποφάσισαν να ταξιδέψουν για άλλη μια φορά ώστε να βοηθήσουν έναν άντρα που
ήθελε το πτώμα της νεκρής γυναίκας του ώστε να μπορέσει να την επαναφέρει πίσω
στην ζωή. Δεν ήταν πολύ σύμφωνη με αυτό αλλά για εκείνη ότι και να έκαναν εκεί
που βρίσκονταν δεν είχε και πολύ σημασία.
Οι ημέρες
που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολες για όλους. Στην προσπάθεια της αναζήτησής
τους τρεις από τους συντρόφους τους σκοτώθηκαν, ευτυχώς όμως κατάφεραν να τους
αναστήσουν πάλι. Το ταξίδι τους κράτησε μέρες και σύμφωνα με τις πληροφορίες
που μάζεψαν, είχαν να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο στρατό από undead! H Eralin σκεφτόταν πως oι πιθανότητες να επιβιώσουν ήταν
μηδαμινές και την είχε πιάσει απελπισία.
Περπατούσαν
για αρκετή ώρα όταν ξαφνικά άκουσαν γρήγορα ποδοβολητά. Είδαν δεκάδες orc να τρέχουν πανικόβλητα και
τρομαγμένα. Όταν μετά από λίγη ώρα έφτασαν σ’ ένα μεγάλο ξέφωτο τότε κατάλαβαν
τον λόγο που τα orc έτρεχαν. Μπροστά τους
ορθώθηκε ένα τεράστιο κάστρο φτιαγμένο από χιλιάδες undead!
Γούρλωσε τα
μάτια της από δυσπιστία. Δεν ήταν δυνατόν… δεν είχε ξαναδεί ποτέ ως τώρα κάτι
τόσο τρομακτικό και απαίσιο ταυτόχρονα. Πλέον ήταν πεπεισμένη πως θα πέθαιναν
εκεί, πως δεν θα γύρναγαν ποτέ πίσω στο Migrathor. Το Lich που διοικούσε όλο αυτόν τον τεράστιο
στρατό μίλησε με την απόκοσμη και επιβλητική φωνή του αναγκάζοντάς τους να διαλέξουν
ανάμεσα σε αυτόν και στον Karsus.
Η ανάσα της
ξαφνικά κόπηκε. Όταν επιτέλους κατάφερε να ανασάνει πάλι, άφησε έναν
αναστεναγμό και είπε αργά.
‘’Karsus’’
Θα τους
σκότωναν πριν προλάβουν να σηκώσουν το όπλο τους αλλά δεν θ’ ανέχονταν να
ταπεινωθούν και να πεθάνουν χωρίς να πολεμήσουν. Ένα κύμα οργής, αηδίας και
θλίψης την κυρίευσαν. Ήταν έτοιμη να παλέψει.
Στα λεπτά
που ακολούθησαν έγιναν όλα τόσο γρήγορα που τα περισσότερα τα θυμόταν θολά
χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Θυμόταν πως ξαφνικά άκουσε την φωνή του Karsus που έφτασε ακριβώς την πιο κατάλληλη
στιγμή, πως το ξόρκι εκτελέστηκε και όλη η μαγεία χάθηκε και πως κατάφερε μετά
από λίγη ώρα να ανοίξει το portal και να εξαφανιστούν επιτέλους από εκείνο το μέρος!
Πέρασε
απροσδιόριστος χρόνος, έτσι καθώς περίμενε στο σκοτάδι του portal. Μετά από λίγο ανοιγόκλεισε τα μάτια
της και κατάφερε να δει μια φιγούρα.
‘’Περίμενα
εδώ και πολύ καιρό να σε συναντήσω. Χαίρομαι που ήρθε επιτέλους αυτή η στιγμή!’’
αυτό δεν ήταν σίγουρη αν το είπε φωναχτά ή το σκέφτηκε αλλά θα την καταλάβαινε
ούτως ή άλλως.
Μίλησε
πρώτος και εκείνη άκουγε τα λόγια του με απόλυτη προσοχή. Δεν ήθελε να χάσει
ούτε λέξη από αυτά που θα της έλεγε. Ήταν πολύ σημαντικό για εκείνη να θυμάται
τα πάντα. Όσα ειπώθηκαν μεταξύ τους υποσχέθηκε να μην τα αποκαλύψει ποτέ σε
κανέναν, θα τα κράταγε για πάντα μέσα της. Ως το τέλος…
