Chapter 3.0.7 Nightmare before the dawn

Nightmare before the dawn

   Ένα χτύπημα σχίζει την ησυχία της νύχτας στα δύο. Δεύτερο χτύπημα σαν σφυρί φτιαγμένο σε σκοτεινό κόσμο να χτυπάει επάνω σε μεταλλικό θώρακα. τρίτο χτύπημα σαν λεπίδα επάνω σε  ξύλινη ασπίδα. Το χέρι μου πιάνει το σπαθί μου και κοιτάζω σαστισμένος πως είμαι όρθιος και ιδρωμένος μέσα στο δωμάτιο. Ακόμα ένα βράδυ οι αναμνήσεις από την σφαγή του χωριού μου μετέτρεψαν τον ήχο από το παραθυρόφυλλο που το χτυπάει ο άνεμος επάνω στον τοίχο σε εφιάλτη.
   Όλες αυτές οι κραυγές πόνου και η μυρωδιά θανάτου χαραγμένα στο μυαλό μου. Οι κραυγές που έκαναν ένα χωριατόπαιδο να πάρει το ξίφος στα χέρια του. Οι κραυγές της οικογένειας μου, των φίλων και γνωστών μου. Οι κραυγές που μου δίνουν δύναμη και λόγο να συνεχίσω να μάχομαι και να υπερασπίζομαι την νέα μου οικογένεια, κάτι που δεν μπόρεσα να κάνω στο παρελθόν με την πραγματική μου.
   Πολύ φοβάμαι, όμως, πως αυτή την νέα οικογένεια μου την πρόδωσα. Μια απροσεξία μπορεί να φέρει το τέλος και την έκανα. Αδικαιολόγητα απρόσεκτος. Να μην αναγνωρίσω το όνομα του αδερφού της Eralin? Απαράδεκτο. Πρέπει όμως να βρω λύση, τρόπο, να προστατέψω την Eralin και όλη την ομάδα. Μα τι μπορώ να κάνω? Να πάω στις Αρχές χωρίς αποδείξεις? Και οι Αρχές? Θα γυρίσουν ενάντια στον Λόρδο τους? Σκέψου Wolfgang....
   Όσο περίεργη και αν είναι η ομάδα μας, όσο δυνατή και αν την θεωρώ, δε θα έπρεπε να την θέσω σε τέτοιο κίνδυνο. Ποιος θα την υπερασπιστεί όταν θα έρθει ο Λόρδος ή οι δολοφόνοι του?
   Ο πολυλογάς νάνος? Πως? Θα τους πει "Γιο" η άλλη παρόμοια εξυπνάδα?
   Η ομάδα των κλεφτών μας? Όσο και αν τους συμπαθώ, δεν τους εμπιστεύομαι απόλυτα. Ειδικά τον νεοφερμένο που μπήκε να μας κλέψει, τον κάναμε μέλος της ομάδας αλλά ακόμα δεν έχει αποδείξει αν αξίζει να είναι. Μαζί με την ευκαιρία του έδωσα και μία προειδοποίηση και ελπίζω να μη μου δώσει αφορμή.
   Τα ξωτικά? Ο ένας πολεμοχαρής και η Αέναε χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό της... Μάλλον ο Πέργκολας τους έστειλε εδώ για να βρουν τον εαυτό τους, κάτι σαν παραπάνω εκπαίδευση ώστε να ολοκληρωθούν.
   Οι μάγοι μας? Δεν ξέρω πολλά από μαγεία αλλά όσα έχω δει να κάνουν είναι εντυπωσιακά και μας έχουν σώσει πολλές φορές. Άκου κανό και σκάλες μέσα από τον μανδύα... Αλλά και ο Λόρδος δε θα έχει τους δικούς του μάγους? Και μάλιστα πολλούς περισσότερους από τους δικούς μας. Ένα χωριουδάκι ενάντια σε μία πόλη. Και η L' Aureanna, η ξαδέρφη μου, είναι η μόνη πραγματική συγγενής που μου έχει απομείνει και την καταδίκασα με την πράξη μου.
   Καλή μου Eralin, πως να σας βοηθήσω??? Είναι και αυτή η μαγεία που ο Λόρδος μπορεί να ξέρει όλες μου τις κινήσεις. Τους θέτω όλους σε κίνδυνο όσο είμαι εδώ. Πρέπει να βρεθεί λύση. Ίσως θα πρέπει να απομακρυνθώ λίγο, να πάω στην Waterdeep να μείνω. Ίσως μπορώ με κάποιον τρόπο να βοηθήσω από εκεί.... Ίσως και όχι.

Chapter 3.0.6 The time has come.

       Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έχω φτάσει σε αυτό το ανθρώπινο χωριό που ονομάζεται Migrathror. Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα τελικά από όσο  τα περίμενα. Αντί για μίσος, υποκρισία και ρατσισμό, βίωσα πράγματα και συναισθήματα που δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα μπορούσα. Μια νέα οικογένεια η οποία διαθέτει όλα τα παράξενα που μια ιστορία βγαλμένη μέσα από αντί-ήρωες θα μπορούσε εύκολα να περιέχει, μια απρόσμενη αγάπη σμιλευμένη πάνω στην αντιξοότητα των φύλων, μια ελπίδα για κάτι άπιαστο και ανέφικτο και κυρίως μια εποχή γεμάτη όμορφα συναισθήματα. Πως γίνεται κανείς να ξεχάσει καταστάσεις όπως η πρώτη νύχτα μου μαζί με την Έραλιν, όταν γεύτηκα για πρώτη φορά το νέκταρ από το παρθένο της σώμα, όταν άκουσα το πάθος που την κατέκλυσε να γίνεται ένα μαζί μου και να μας οδηγεί σε απίστευτους δρόμους πόθου και ηδονής. Πως να ξεχάσει κανείς την προσπάθεια του ντροπαλού Νέογκραντ όταν ήθελε ασημένιες κλωστές και τράβαγε τις θηλές μου για να βγάλει τα 33 μέτρα που χρειαζόταν για να φτιάξει την ρόμπα του Άραμιλ. Πως να ξεχάσει κανείς τα αστεία που ειπώθηκαν απέναντι στον Μόρνταν όταν έχασε το πόδι του από το σπαθί μου καθώς τον πέρασα για δολοφόνο. Θα μπορούσα να βυθιστώ για πάντα σε αυτές τις σκέψεις, γελώντας με τα καμώματα και τις πράξεις μας, όπως το μπάνιο που κάναμε γυμνές μέσα στο τεράστιο πορτοκαλογκόλεμ που δημιούργησε ο Μπράτ. Όμως δεν πρέπει. Η ώρα έχει φτάσει και τα χαμόγελα τελείωσαν. Είμαι μια περήφανη Drow Elitist, δεν είμαι φτιαγμένη για να μένω στην αφάνεια. Τα σπαθιά μου διψάνε για δράση και τα ξόρκια μου για εκτέλεση. Η ώρα έχει φτάσει. Η μυρωδιά από την φωτιά που καίει τα βράδια στην μέση του πουθενά περιμένοντας να ξημερώσει για να συνεχίσεις την πορεία σου, τα πονεμένα κόκαλα από τους φθαρμένους  υπνόσακους, τα νυσταγμένα μάτια που κοιτάς όταν κάποιος σου λέει πως ήρθε η ώρα να φυλάξεις σκοπιά, ώ! πόσο μου έχουν λείψει... Η ώρα έχει φτάσει για να τα θυμηθώ όλα αυτά. Η ώρα να γνωρίσω έναν κόσμο που είναι λουσμένος στο φως. Έναν κόσμο τον οποίο περπατάω εγώ από σήμερα και για πάντα.. 

Chapter 3.0.4.1 Many many years ago...

Πάρα πολλά χρόνια πριν

Τρεις όμορφες γυναικείες φιγούρες  κάθονται απέναντι από μια πελώρια δίφυλλη γρανιτένια πόρτα. Πάνω στο αριστερό φύλλο της πόρτας είναι σκαλισμένες μορφές από διάφορα πλάσματα : Νάνοι, elf, drow, humans, κένταυροι, gnome και άλλες φυλές. Όλοι τους είναι σε μια κατάσταση ευφορίας, διασκέδασης και χαράς. Οι φιγούρες κινούνται και μετά από λίγο αρχίζουν να ερωτοτροπούν μεταξύ τους, μεταμορφώνονται και όλοι παίρνουν διαφορετικές μορφές μαγικών πλασμάτων. Unicorns, Dragons, pixie, και συνεχίζουν ακάθεκτοι τα όργια τους. Στο δεξί φύλλο της πόρτας απεικονίζονται πάλι οι ίδιοι χαρακτήρες αλλά σε πολλές και διαφορετικές μάχες. Αρκετοί πεθαίνουν, αλλα στο τέλος η συντροφιά  όχι μόνο επιβιώνει, αλλά βγαίνουν νικητές... 

Μπροστά από αυτήν την πελώρια πόρτα είναι δύο περίεργα πλάσματα, οπλισμένα σαν αστακοί, κάθονται ασάλευτα και αγέρωχα φρουρώντας την Πόρτα. 

Η αριστερή γυναικεία φιγούρα με τα ξανθά μαλλιά παρατηρεί με γουρλωμένα μάτια τις απεικόνισεις στα φύλλα τις πόρτας- μοιάζει σαν ένα μικρό κοριτσάκι που πρώτη φορα μπήκε σε ένα ζαχαροπλαστείο. Η δεξιά γυναικεία φιγούρα με τα κατακόκκινα μαλλιά, κοιτάζει αδιάφορα το χορό γύρω της κάνοντας ότι βαριέται, ενώ στην πραγματικότητα απομνημονεύει τα πάντα γύρω της για να ξέρει ποια θέση θα πάρει σε περίπτωση που ξεσπάσει μάχη... 

Η μεσαία γυναικεία φιγούρα με τα άσπρα μακριά μαλλιά πιασμένα με αλογοουρά έχει καρφώσει το βλέμμα της στους δυο φρουρούς που φυλούν την πόρτα. Προσπαθεί να καταλάβει από ποιο plain είναι αυτά τα πλάσματα, αλλά δυστυχώς για το μονο πράγμα που είναι σίγουρη, είναι ότι δεν ξέρει τίποτα, παρά μόνο ότι είναι ανθρωποειδή και αυτό ελπίζει να είναι αρκετό ώστε να ξέρει που να χώσει τα λεπίδια της, άμα χρειαστεί. 

Ξαφνικά πίσω από την πόρτα ακούγεται μια νευρική γυναικεία φωνή να βρίζει και να ωρύεται, η πόρτα ανοίγει, οι Φρουροί κάθονται προσοχή καθώς περνάει μια drow . Και οι 3 γυναικείες figures που περίμεναν, σηκώνονται και παίρνουν στάση μάχης, έτοιμες να τραβήξουν τα όπλα τους καθώς η drow τις πλησιάζει. 

Η κοκκινομάλλα ρίχνει μια γρηγορη ματια πίσω από την Drow να δει άμα την ακολουθεί κανεις, αλλα το μονο που βλέπει είναι μια πελώρια αίθουσα με ένα μεγάλο τραπέζι και ξεχωρίζει κάποιες φιγούρες να κάθονται. Οι εκφράσεις στα πρόσωπά τους ποικίλουν.  Σε δυο humans που φορούν full plate mail ολόχρυσες βλέπει λύπη ζωγραφισμένη, διπλα τους ένας άλλος human με πλατινένια αρματωσιά με το βλέμμα του  να είναι το βλέμμα ενός τρελού,έχει ένα μεγάλο χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό του. Απέναντί τους είναι ένας γεροδεμένος καραφλός Human που φοράει μια κατάλευκη ρόμπα κληρικού με  την έκφραση του προσώπου του είναι μια μείξη αποδοκιμασίας και ειρωνείας.

 Δίπλα του  υπάρχει μια ψηλή λεπτή φιγούρα που τα χαρακτηριστικά της κρύβονται από τη ρόμπα που φοράει και δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάποια έκφραση παρα μονο μια μεγάλη γαμψή μύτη που ξεπροβάλλει από τη σκιά της κουκούλας. Όταν γυρίζει ξανά το βλέμμα της προς την drow, αυτή τις έχει ήδη προσπεράσει και προχωρά προς ένα μεγάλο, μακρύ διάδρομο. Η drow σταματάει και χωρίς να γυρίσει λέει: « Τί στις εννιά κολάσεις περιμένετε, μήπως θέλετε να μείνετε εδώ με αυτούς τους ευνούχους?» Και χάνεται στις σκιές... Οι τρεις γυναικείες φιγούρες κοιτάζονται με έκπληξη μεταξύ τους και γίνονται ένα με τις σκιές ... 

Chapter 3.0.5. Dangerous thoughts

Dangerous thoughts

Μετά από μια δύσκολη μάχη στον τύμβο η Eralin και οι σύντροφοι της κατάφεραν να πάρουν τo amulet με την bloodstone από την μούμια που to φορούσε. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν άσχημα  λόγω ενός ξορκιού που έκανε για να τους προστατέψει με αποτέλεσμα ο Wolfgang να πεθάνει. Ένιωθε πολύ άσχημα γι αυτό αλλά θα έκανε ότι μπορούσε για να τον επαναφέρει στην ζωή.

Ευτυχώς με την βοήθεια του portal κατάφεραν να τον μεταφέρουν σ ‘έναν ναό του θεού Draven και να τον αναστήσουν με λιγότερα χρυσά νομίσματα απ’ ότι περίμεναν εξαιτίας μιας χάρης που τους χρωστούσαν οι ιερείς.

Στη συνέχεια επέστρεψαν στο Migrathror και αποφάσισαν όλοι μαζί να μείνουν εκεί για έναν μήνα ώστε να ξεκουραστούν και να τελειώσει ο καθένας κάποια προσωπικά ζητήματα που είχε. Αυτές τις μέρες η Eralin  ασχολιόταν κυρίως με θέματα του χωριού και προσπαθούσε να μάθει ένα ξόρκι που έφτιαξε η Raphaela αποκλειστικά για εκείνη. Απ’ ότι φάνηκε όμως δεν τα κατάφερε γιατί ήταν ανώτερου επιπέδου κάτι που την απογοήτευσε λιγάκι. Επίσης γι άλλη μια φορά έμεινε χωρίς καθόλου χρήματα αλλά μιας και ήταν πλέον συνηθισμένη σε αυτό δεν την πείραξε γιατί είχε υποσχεθεί όχι μόνο στον εαυτό της αλλά και στους κατοίκους πως θα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για το χωριό.

Όμως αυτό που την έκανε περισσότερο χαρούμενη ήταν πως επιτέλους βρήκε την κατάλληλη στιγμή να πλησιάσει τον Mordan και να του μιλήσει. Του είπε για όλα όσα έμαθε σχετικά με την παρεξήγηση που είχε γίνει και τον ευχαρίστησε που γύρισε πίσω να τους βοηθήσει. Ο Mordan της είπε τους λόγους που το έκανε και μοιράστηκε κάποιες σκέψεις του μαζί της. Του είπε επίσης πως θεωρεί επιλογή του καθενός που βρίσκεται στην ομάδα και που την ακολουθεί και πως δεν θα ανάγκαζε ποτέ κανέναν να μείνει όσο κι αν την στεναχωρούσε αν κάποιος έφευγε. Πίστευε πως ο καθένας ορίζει την ζωή του και είναι υπεύθυνος για τις δικές του επιλογές.

Την τελευταία μέρα μαζεύτηκαν όλοι για να διηγηθούν πως πέρασαν όλο αυτό τον καιρό και τι πράγματα έκαναν. Αυτό που έκανε την Eralin να παγώσει ήταν όταν άκουσε πως ο Wolfgang για να ξεπληρώσει την εκπαίδευση σπαθιού που έκανε και να βγάλει κάποια χρήματα υπέγραψε συμβόλαιο με τον λόρδο της Waterdeep, δηλαδή τον αδερφό της. Ήταν σίγουρη πως ο Wolfgang δεν γνώριζε με ποιον ακριβώς υπέγραψε το συμβόλαιο και πως το μετάνιωσε αλλά το κακό είχε γίνει.

Ο αδερφός της την μισούσε μόνο και μόνο επειδή υπήρχε και ήξερε πως κάποια μέρα θα την έψαχνε για να της κάνει κακό ή ακόμα και να την σκοτώσει αλλά αυτό που την ανησυχούσε ακόμα περισσότερο ήταν πως θα έκανε κακό στους φίλους της και στο χωριό. Όλα όσα προσπαθούσε να φτιάξει τόσο καιρό αυτή και οι σύντροφοι της μπορούσαν να καταστραφούν έτσι απλά μέσα σε ένα βράδυ και αυτό δεν έπρεπε να το αφήσει να συμβεί… έπρεπε να βρει έναν τρόπο να το αποτρέψει.

Επέστρεψε στο δωμάτιό της και βούλιαξε απελπισμένη στο κρεβάτι. Προσπάθησε να ηρεμήσει και να σκεφτεί μια λύση στο πρόβλημα. Έκλεισε τα μάτια της και τότε η μόνη  σκέψη που πέρασε από το μυαλό της ήταν…

<<If someone hates you for no reason then give him a reason!>>

Chapter 3.0.4.0 Just before few months..

 Mερικούς μήνες πριν ....

Σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο, μια καλλίγραμμη γυναικεία φιγούρα κάθεται και κοιτάζει με λύπη τα διάφορα μαγικά και μη αντικείμενα που είχε μαζέψει κατά καιρούς από τις περιπέτειές τις με τους συντρόφους τις πριν πολύ καιρό. Αντικείμενα που τις θυμίζουν εποχές χαράς, δύναμης αλλά και θλίψης από διαφόρους συντρόφους που έσβησαν στη μάχη... 
Όλα αυτά όμως πλέον είναι αναμνήσεις. Ιστορίες ,ξεχασμένα μεγαλεία. Όσοι πλέον επέζησαν έχουν απομακρυνθεί και ζουν αποκομμένοι στα βασίλειά τους. Λίγοι δίνουν πλέον σημασία στο τί συμβαίνει γύρω τους και όσοι βλέπουν, είναι άπλα παρατηρητές .
Μια κίνηση στις σκιές πίσω της την βγάζουν απότομα από τις αναμνήσεις και τις σκέψεις της.
 "Ακούω " λέει χωρίς να γυρίσει την πλάτη της στη νεοφερμένη φιγούρα, με έναν τόνο που προδίδει τσατίλα και απογοήτευση...
 "Την βρήκαμε! Επιτέλους, την βρήκαμε", απαντάει μια γλυκιά γυναικεία φωνή. Η καλλίγραμμη φιγούρα πετάει ένα μενταγιόν που κρατούσε στα χεριά της, στο χάος που βρίσκεται κρυμμένο στις σκιές... Γυρίζει και καρφώνει κατάματα, με τα κόκκινα σαν αίμα μάτια της να πετούν φλόγες και ένα σαρδόνιο χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της .
 «Επιτέλους, καιρός να ξεκινήσουμε, έφτασε επιτέλους η ώρα να διορθώσω την αδικία που έχει συμβεί προς εμάς και τους υπόλοιπους. Είτε τους αρέσει είτε όχι εγώ ξεκινάω ....».
 Οι δυο φιγούρες εξαφανίζονται από το δωμάτιο… Πίσω στις σκιές δυο κόκκινα μάτια ανοίγουν και παρατηρούν το μενταγιόν που πέφτει στο χάος ... Ένα μενταγιόν που περιστρέφεται καθώς πέφτει και απεικονίζει δυο γυναικείες φιγούρες πιασμένες χέρι χέρι- σύμβολο αιώνιας φιλίας. Ένα τόξο εμφανίζεται στα χέρια της και από το πουθενά ένα βέλος φεύγει με δύναμη, μια μπλε λάμψη διαγράφει την πορεία του βέλους καθώς αυτό φτάνει στον στόχο του.
Μια δυνατή λευκή λάμψη δημιουργείται οταν το βέλος χτυπάει το μενταγιόν και το διαλύει σε χιλιάδες μικρά κομμάτια που αυτά βυθίζονται στο χάος... 
"It's time for justice" ψελλίζει χαμηλόφωνα, κλεινει τα ματια τις  και γίνεται ένα με τις σκιες...

Chapter 3.0.3 Dystopia

 Dystopia

   Όλοι κοιμούνται. Χαζεύω τις φλόγες της φτωχής μας φωτιάς να χορεύουν, ενώ οι σκέψεις μου ταξιδεύουν πολύ μακριά. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Πέργκολας με έστειλε στο ταξίδι μου. Νόμιζε ότι είμαι έτοιμη, αλλά η αποστολή του Άθεο δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Πόσο θα απογοητευόταν αν με έβλεπε τώρα ο δάσκαλός μου... Σίγουρα θα με "μάλωνε" που απογοητεύομαι τόσο εύκολα, που μου λείπει το πείσμα. Όσο άσχημα και να νιώθω, πρέπει να το παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι υπάρχουν στιγμές που είμαι περιττή. Για μέρες δεν ξυπνούσα να τους συνοδεύσω στις αναζητήσεις τους. Η εκπαίδευσή μου δεν μπορεί να μας βοηθήσει  όταν έρχεται η ώρα να εξερευνήσουμε τύμβους και κατακόμβες. Το μυαλό μου δεν είναι τόσο γρήγορο όσο των μάγων όταν πρέπει να διαβάσουμε μυστήριες επιγραφές και να τις αποκρυπτογραφήσουμε. Και όσο για το όνειρό μου να εξυψώσω το λαό μου στα μάτια των υπολοίπων... ας πούμε ότι είμαι πολύ μακριά από αυτό το τιτάνιο έργο.
    Μην είμαι όμως άδικη. Υπάρχουν υπέροχες στιγμές και ήδη έχω δει πράγματα που ούτε τα φανταζόμουν. Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω γίνει μέρος μιας τόσο ετερόκλιτης και κωμικής ομάδας. Τι να πω για το Νάνο, που όλο τον ήρωα θέλει να υποδύεται και συνήθως τα κάνει πιο σκατά από πριν. Ή τον Wolfgang που μας τα χει σπάσει με το σπαθί του. Μου'ρχεται να του το αγοράσω εγώ να τελειώνουμε! Η αρχηγός μας είναι με ένα βρακί γιατί τα χει δώσει όλα για το μικρό της χωριό- στην κυριολεξία! Ο Aramil, με τη μαγική του ρόμπα, που από τις τσέπες της ξεπηδούν τα πιο παράξενα αντικείμενα! Ένα κανό (!) , μια σκάλα και ποιος ξέρει τί άλλο θα δουν τα μάτια μας. Η L'Aureanna, με τα εντυπωσιακά της μαγικά αντικείμενα και το μυαλό της να δουλεύει σε γρήγορους ρυθμούς, πάντα με σοβαρότητα αντιμετωπίζει κάθε τι που προκύπτει. Όσο για τους κλέφτες... κάτι μαγειρεύουν τώρα, αλλά φυσικά η κρυψίνοια που τους διακατέχει, δεν μου επιτρέπει να καταλάβω πολλά. Πολλές επισκέψεις στο ναό της θεάς τους και πολλές χαμηλόφωνες συζητήσεις μεταξύ τους. Ο Mordan σίγουρα με έχει αντιπαθήσει βαθιά ύστερα από εκείνο το ατυχές συμβάν. Δεν το έχουμε συζητήσει ακόμα. Θα συνεχίσω να τον καλοπιάνω με το "μαγικό" χόρτο που τόσο αγαπάει. Και τέλος ο Άθεο... Όταν πρωτάκουσα τον λόγο που τον έστειλε σε μας ο Πέργκολας, εξοργίστηκα. Δεν είχα ιδέα ότι ο μέντορας μου είχε και άλλα αγαπημένα "παιδιά" και ότι έστειλε ένα από αυτά για να με "βοηθήσει". Ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για μένα η άφιξή του. Όμως οι καλές του ποιότητες δεν με άφησαν ασυγκίνητη. Και όχι μόνο αυτό. Είναι ωραίο να έχεις να μιλήσεις και να θυμηθείς το σπίτι σου με κάποιον που σε καταλαβαίνει...
    Σε λίγο θα ξημερώσει. Αναρωτιέμαι τί κακουχίες θα αντιμετωπίσουμε σήμερα. Όπως και να έχει, αυτή εδώ η συντροφιά, με τα στραβά της ακόμα, με κάνει να νιώθω ασφάλεια. Μπορεί να έχω αποτύχει σε αρκετές δοκιμασίες ως τώρα, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Όταν έρχεται η στιγμή να τους προστατεύσω, κάνω αυτό στο οποίο ξέρω ότι είμαι καλή. Τα βέλη μου πάντα θα βρίσκουν στόχο και το τόξο μου πάντα θα με υπακούει...
 
    

Chapter 3.0.2 Drops of doubts

Drops of doubts

              Το βράδυ πέφτει σιγά σιγά και όλοι μετά από μία ακόμη κουραστική μέρα με πολλές μάχες και τραυματισμούς προσπαθούν να χαλαρώσουν. Σε μια γωνιά όμως ο Aramil δεν μπορεί να αποφύγει τις σκέψεις που πλημμυρίζουν το μυαλό του και να ξεκουραστεί. Αυτόματα ο νους του κάνει ένα flashback σε κάποια, για τον ίδιο, πολύ ανησυχητικά γεγονότα. Αρχίζει και φοβάται για την συνοχή της ομάδας!
               Όλα άρχισαν με την έλευση του Darko. Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ με την αγελάδα, άλλωστε μην ξεχνάμε πως είναι νάνος, ο νους του έρχεται στις αλλεπάλληλες προσβολές του προς τις ιέριες και τον ίδιο, αλλά κατά κύριο λόγο προς την ίδια τη μαγεία!!! Αμέσως όμως έτρεξε να τον δικαιολογήσει μέσα του, αφού είναι άσχετος με τέτοιου είδους δυνάμεις ως fighter. Όμως το πιο απαράδεκτο απ'όλα ήταν το περιστατικό με τον θεό Ariakan!!! Πως θα μπορούσε από εδώ και πέρα να εμπιστευτεί κάποιον που δε λογαριάζει ούτε την οργή του θεού του ορκιζώμενος ψέματα μόνο και μόνο για να ''φανεί'' ο πιο γαμάτος απ'όλους μας στη μάχη!!! Μοιραζόμενος τους προβληματισμούς του με την Eralin όσο βρήσκονταν στη Waterdeep διαπίστωσε με ανακούφιση πως δεν είναι μόνο δικές του σκέψεις.
               Η νύχτα έχει προχωρήσει αρκετά, αλλά οι σκέψεις δεν λένε να κοπάσουν. Το τελευταίο πλήγμα ήταν αναπάντεχα από τον έντιμο και καλό σύντροφο Woulfgang.  Εδώ και λίγο καιρό η εμμονή του με το να φτιάξει το σπαθί έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Μόλις είδε χρυσό στο δωμάτιο χωρίς να ακούσει κανέναν και μην υπολογίζοντας το ρίσκο πήρε τα νομίσματα για να φτιάξει το σπαθί του! Φυσικά με καταστροφικά αποτελέσματα για τον ίδιο. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η απόφασή του να κάνει τον σωματοφύλακα του Λόρδου αδερφού της Eralin μόνο και μόνο να κερδίσει χρήματα για.... ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ!!!! Αυτό μπορεί να κοστίσει όχι μόνο στην παρέα μας αλλά και σε όλο το χωριό!
               Μέσα σ'αυτές τις μαύρες σκέψεις ξεπρόβαλαν οι μορφές των πλέον πολλών και καλών συντρόφων του. Ναι! Η συντροφιά θα αντέξει! Δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω! Όλοι μαζί με τις ιδιοτροπίες μας, τους αντίθετους χαρακτήρες μας και τις νοοτροπίες μας μπορούμε να κρατηθούμε ενωμένοι! Έτσι μ' αυτή την παρηγορητική σκέψη τελικά αποκοιμήθηκε.
               Απ' ότι φαίνεται η χάρη στον δάσκαλό του να βοηθήσει την Eralin είναι σίγουρα το πιο σπουδαίο και δύσκολο μάθημα απ'όλα όσα έκανε τόσα χρόνια στη σχολή!!!!