Chapter 2.3.2 - Visitor from the past...

Visitor from the past...

Καθώς η μάχη εξελισσόταν στον βυθό της λίμνης η Έραλιν είδε ξαφνικά τον Δρυίδη να πέφτει αναίσθητο από τα χτυπήματα της τρίαινας του πλάσματος και την έπιασε απογοήτευση για τον αν θα καταφέρουν να φύγουν τελικά ζωντανοί από εκεί.

Όταν όμως η τρίαινα τραυμάτισε σοβαρά τον Aramil αυτό ήταν κάτι που πραγματικά την εξόργισε!

Δεν μπορούσε να επιτρέψει οι σύντροφοί της να πεθάνουν. Ο τύπος με την τρίαινα έπρεπε να βγει σύντομα από την μέση και να πάρει το κομμάτι από την ζώνη του.Tο κομμάτι που πίστευε πως εφαρμόζει σε κάποια από τις εσοχές της ασπίδας.

Σε μια προσπάθεια να καθυστερήσει το πλάσμα σήκωσε μπροστά του ένα τοίχος πάγου ώστε να τους δώσει το προβάδισμα να εξοντώσουν τα φίδια πρώτα. Η L'Aurianna με την δύναμη της μαγείας κατάφερε να σκοτώσει κάποιο από τα φίδια και να τραυματίσει τα υπόλοιπα.

Δυστυχώς ο τοίχος δεν τον καθυστέρησε όσο περίμενε. Εμφανίστηκε μπροστά απ' αυτόν και σηκώνοντας την τρίαινά του αυτή τη φορά την εκτόξευσε προς το μέρος της. Είχε ξεχάσει πως είχε το stone skin πάνω της κι έτσι δεν κατάφερε να την τραυματίσει. Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της σα να έλεγε ''Δεν θα στο κάνω τόσο εύκολο...''

Στη συνέχεια ο Mordan έκανε κάτι εντυπωσιακό, έπεσε με μανία πάνω στο πλάσμα και παρόλο που ήταν ήδη αρκετά τραυματισμένος κατάφερε να το χτυπήσει δυνατά  και στο τέλος να του κόψει το κεφάλι. Όταν είδε πόσο βαθιά πληγωμένος ήταν, ένιωσε πως το λιγότερο που μπορούσε να κάνει για εκείνον ήταν να θεραπεύσει τα τραύματά του κι έτσι τον πλησίασε για να τον γιατρέψει.

Επιτέλους μετά από αρκετή ώρα κατάφεραν να βγουν σώοι στην επιφάνεια της λίμνης μαζί με όσα βρήκαν στην σπηλιά. Μόνο που εκεί τους περίμενε μια νέα έκπληξη...

Ένας εκνευριστικός μαύρος νάνος, ένας human, ένα απίστευτα γρήγορο halfing και ένα drow που είχαν ξανασυναντήσει άλλη μια φορά στο χωριό είχαν έρθει να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο της αδερφής του drow. Μιας ιέριας της Θεάς του πόνου που βασάνιζε την ιερόδουλη του χωριού και σκότωσε τον μικρό της γιο.

''Αλήθεια;! Αυτοί μας έλειπαν τώρα...'' σκέφτηκε από μέσα της.

Ευτυχώς δύο από τους συντρόφους τους ήταν ήδη εκεί για να τους βοηθήσουν, ο Edward και ο Wolfgang. Οι αντίπαλοι τους όμως ήταν πολύ δυνατοί και εκείνοι πολύ εξαντλημένοι από την προηγούμενη μάχη. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και η Έραλιν δεν μπορούσε να δεχτεί το γεγονός ότι μπορεί να πεθάνουν τώρα απ' αυτούς. Όμως μετά από λίγη ώρα η πραγματική έκπληξη ήρθε από ψηλά...

Το κοράκι που τους παρακολουθούσε εδώ και μέρες κατάφερε μ' ένα ξόρκι που εκτέλεσε να κάνει τους αντιπάλους τους να υποχωρήσουν και να εξαφανιστούν, κάτι που την έκανε να ξεφυσήξει από ανακούφιση.Με την σκέψη ότι επιτέλους θα γύριζαν πίσω στην έπαυλη κατασκήνωσαν το βράδυ εκεί και την επόμενη μέρα άνοιξε το portal για να γυρίσουν πίσω.

Επιστρέφοντας διαπίστωσε με λύπη πως αυτή την φορά δεν υπήρχε κάποιος να την περιμένει, η Raphaela είχε φύγει. Μπήκε στο δωμάτιό τους και βρήκε ένα γράμμα από εκείνην. Το διάβασε προσεκτικά κι έμεινε για λίγα λεπτά σιωπηλή ελπίζοντας ότι η Raphaela δεν θα την ξεχνούσε και θα γυρνούσε κάποια στιγμή πίσω.Τουλάχιστον μετά τις μάχες που έδωσε με τους συντρόφους της το καλό ήταν πως δοκίμασε το κομμάτι της ζώνης στις εσοχές της ασπίδας και εφάρμοζε τέλεια σε μία απ' αυτές.

Τις μέρες που ακολούθησαν επικεντρώθηκαν σε πράγματα που αφορούσαν κυρίως το χωριό και την προσωπική τους εκπαίδευση. Επίσης πρότεινε στον Edward να γίνει ο νέος δήμαρχος του χωριού κι εκείνος πολύ πρόθυμα δέχτηκε κάτι που την χαροποίησε ιδιαίτερα.

Τις νύχτες οι εφιάλτες επέστρεψαν καθώς και τα σημάδια στον λαιμό της κάτι που έκανε την απουσία της Raphaela ακόμα πιο έντονη. Δεν είχε μάθει όμως να παραπονιέται  στην ζωή της για ότι της συνέβαινε οπότε θα το αντιμετώπιζε κι αυτό.

Ένα από τα πρωινά που ο Aramil την εκπαίδευε στο να βελτιώσει τις ικανότητές της στην μαγεία  ο γιος του πανδοχέα χτύπησε την πόρτα της έπαυλης και λαχανιασμένος τους είπε να τρέξουν γρήγορα στο inn. Όταν έφτασαν έξω από το πανδοχείο είδαν σχεδόν αναίσθητο τον Edward στο έδαφος  και τον Wolfgang να μιλάει μ' έναν ψηλό ξανθό τύπο που όπως αναγνώρισε ήταν κληρικός του painkiller. Εκτός απ' αυτό όμως η φυσιογνωμία του της θύμιζε κάτι πολύ έντονα.

Ενώ ο Aramil ήταν έτοιμος να του ρίξει κάποιο ξόρκι τον σταμάτησε και ρώτησε τον κληρικό τι ζητάει στο χωριό. Της απάντησε πως έψαχνε την αρχόντισσα και πως ονομάζεται Hazard De Fien. Η ανάμνησή του ήρθε κατευθείαν στο μυαλό της. Ήταν πρώτος της ξάδερφος που είχε πολλά χρόνια να δει αλλά...τι στο καλό γύρευε στο Migrathor;

Η Eralin του είπε πως είναι αυτή που ψάχνει και της είπε να πάνε να μιλήσουν κάπου οι δυο τους. Στην αρχή δίστασε να δεχτεί αλλά τελικά αποφάσισε να μπουν στο πανδοχείο και να μάθει τι ήθελε. Το μόνο που ευχόταν ήταν αυτή τη φορά ν' ακούσει κάτι καλό...

Chapter 2.3.1 - The Blackheart Protector

The Blackheart Protector

Η επερχόμενη μάχη όπως έβλεπε ο Mordan σίγουρα θα ήταν δύσκολη και ο τύπος με την τρίαινα κοιτούσε επίμονα την Eralin… παρόλο που δεν ήταν μαχητής πλέον και πάλι η προστασία της ήταν ξαφνικά πιο σημαντικό από όλα και αποφάσισε να πέσει κατευθείαν στη μάχη.

Τα φίδια τους έκαναν τη ζωή δύσκολη καθώς χρησιμοποιούσαν μαγεία και γενικά δεν είχε πολλούς τρόπους να προστατευτεί από αυτήν αλλά και πάλι δεν το σκέφτηκε και όρμισε στο πρώτο φίδι που μπορούσε να πλησιάσει με ασφάλεια, οι σύντροφοί του άρχισαν να επιτίθενται με μαγεία αρχικά και εκείνοι στα φίδια, ο Aramil δημιούργησε πέτρες πάγου οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν συνθλίψει τους εχθρούς τους αλλά το νερό για κάποιο λόγο ήταν πιο ζεστό από ότι θα έπρεπε και πριν φτάσουν τους στόχους τους οι πέτρες ήταν αισθητά πολύ μικρότερες και η ζημιά όχι η επιθυμητή, η Eralin του έκανε τρομερή εντύπωση! Αυτή η κοπέλα είναι φοβερή τελικά, όταν έπεσε το βλέμμα του πάνω της για πρώτη φορά σκέφτηκε απλά ότι ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι, όμως είναι τόσο αποφασιστική και δεν σκέφτεται τον κίνδυνο όταν πρέπει, τελικά όποτε την κοιτάει πλέον βλέπει μία τόσο δυναμική γυναίκα ενώ ταυτόχρονα, βλέπει και το γλυκό αυτό κορίτσι… έπεσε στη μάχη με την εξίσου πανέμορφη ασπίδα της μπροστά της χωρίς δεύτερη σκέψη και άρχισε τα μαγικά της, τα φίδια δεν μπορούσαν να την αγγίξουν!

Φτάνοντας και ο Mordan μπροστά από το φίδι τελικά άρχισε μία μάχη που στην πραγματικότητα δεν τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα αν και το φίδι τον δάγκωσε μία φορά και η πληγή παρόλο που τον έτσουξε δεν ένιωσε να έχει κάποια άλλη επίδραση πάνω του, μετά από αρκετές μαχαιριές η L’ Auriana του έκλεψε τη δόξα ενώ είχε τόσα άλλα φίδια να χτυπήσει… (τουλάχιστον δεν μιλάει τόσο πολύ πια… δε μου κάθεται που δε μου κάθεται… πηδιέται και με το φλώρο τον Edward…) Τα φίδια χαροπάλευαν αλλά ο τύπος με την τρίαινα ήταν άλλη υπόθεση, σήκωσε την τρίαινα του και την πέταξε τρείς φορές στον Δρυΐδη που τους ακολούθησε με τέτοιο τρόπο, που στην αρχή ο Mordan έμεινε έκπληκτος! Αφού η τρίαινα έβρισκε το στόχο της εξαφανιζόταν και ξαναεμφανιζόταν και πάλι στο χέρι του.

Ο Δρυΐδης επέπλεε μαζί με το αίμα του και λίγα αντεράκια γύρω – γύρω, σειρά είχε ο Aramil που τον έβαλε στόχο επειδή τον πόνεσε, είχε καλύτερη τύχη από τον κωλόγερο… ξαφνικά γύρισε προς το μέρος της Eralin όμως παρόλο που είχε την ασπίδα της να την προστατεύει ο Mordan τρελάθηκε μόνο και  μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να πάθαινε κάτι, παρόλο που δημιούργησε ένα τοίχος πάγου γύρω του, ο τύπος εμφανίστηκε ξαφνικά αλλού και ο Mordan όρμισε πάνω του με την ελπίδα να τραβήξει την προσοχή του, μετά από αρκετές μαχαιριές κατάφερε να του τραβήξει την προσοχή και καθώς η τρίαινα τον διαπερνούσε και ένιωθε το κρύο μέταλλο να αγγίζει τα σωθικά του ξαφνιάστηκε με τον εαυτό του, πραγματικά σκεφτόταν ότι αν πέθαινε τώρα θα το έκανε για εκείνη και θα το ξαναέκανε χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Theon δεν είχε πλέον σημασία… Πριν προλάβει να τελειώσει τη σκέψη του και μόλις είχε ακουμπήσει με τις παλάμες του την κρύα τρίαινα, εξαφανίστηκε και μία δεύτερη επίθεση εξαπολύθηκε προς το μέρος του την οποία κατάφερε και να αποφύγει, το αίμα του άρχιζε να θολώνει την όραση του στο νερό και η τρίτη επίθεση βρήκε και αυτή το στόχο της…

Ο τύπος άπλωσε το χέρι του και με τον δείκτη του έδειξε την Eralin, δεν υπολόγισε ούτε τα τραύματά του και όρμισε και πάλι με μανία πάνω του, η L’Auriana θεράπευε τον Aramil και η Eralin ήταν μόνη… Με μανία κατάφερε και πάλι αρκετές μαχαιριές και τελικά με μία τελευταία του επίθεση κατάφερε να κόψει το κεφάλι της ανθρωπόμορφης πουστογοργόνας με την τρίαινα! (πάρτα μωρή άρρωστη!)

Τα τραύματά του ήταν σοβαρά αλλά μπορούσε να συνεχίσει αν χρειαζόταν, θα έκανε τα πάντα για την Eralin… Και εκείνη τη στιγμή η Eralin τον πλησίασε και τον άγγιξε, κατάλαβε ότι τον θεράπευε αλλά πραγματικά θα έδινε τα πάντα για το άγγιγμά της, πριν προλάβει όμως να τη ρωτήσει αν είναι καλά, να σου και η L’ Auriana πάλι να τον θεραπεύσει κι εκείνη πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη. Δεν πρέπει κανείς να δει αυτή του την πλευρά, δεν πρέπει κανείς να μάθει ότι νοιάζεται… Τα θεραπευτικά μαγικά της L’ Auriana ήταν πολύ πιο δυνατά από της Eralin αλλά δεν μπορούσε να θεραπεύσει την ψυχή του όπως ένιωθε με την Eralin.

Αφού βγήκαν έξω (μη τυχόν)… είχαν παρέα, ένα Halfling όπως ο Kessy, ένα Drow όπως η σκατοκαριόλα κι ένας human ακολουθούσαν εκείνο το μαλάκα νάνο που είχε περάσει από το χωριό τους πριν κάποιες εβδομάδες… τον Κατάφραχτους ή όπως τον έλεγαν τέλος πάντων ο Mordan από την πρώτη στιγμή είχε σκεφτεί ότι έπρεπε να τον λένε Κατάβλακους. Κατευθείαν το Drow φώναξε ότι η Eralin σκότωσε την αδερφή του και ο νάνος που φαινόταν πολύ δυνατός μαχητής κοιτάζοντας την Eralin φώναξε «καριόληδες θα πεθάνετε!» ο Mordan χωρίς δεύτερη σκέψη και πάλι είπε να το παίξει cool και να τραβήξει τον κίνδυνο μακριά από την Eralin και απάντησε «Καριόλα είναι η μάνα σου!» (αυτό με τις μανάδες πάντα πιάνει ;P)… Όντως ο νάνος τα πήρε κρανίο… Πίσω είχαν αφήσει τους συντρόφους τους Edward και Wolfgang και κατά τη διάρκεια όλων αυτών ενώ ο Mordan περίμενε ότι θα χρησιμοποιούσαν το γεγονός ότι δεν είχαν γίνει αντιληπτοί, προφανώς ο φλώρος ο Edward δεν είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του το “element of surprise” και φώναξε για να τους καταλάβουν……………..

Ο Κατάβλακους έσκισε τη μανούλα του ήδη πληγωμένου Mordan μαζί με την αυτοπεποίθησή του και πάλι ένιωσε ότι εδώ θα ήταν το τέλος… Αλλά για ακόμη μία φορά οι θεοί μάλλον είχαν άλλη άποψη, το σάπιο κοράκι εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να κάνει μαγικά, όλοι με μία κίνηση με τα δαχτυλίδια τους εξαφανιστήκαν με τελευταίο τον Κατάβλακους που έδωσε την υπόσχεσή του στο Mordan ότι θα ξαναβρεθούν για να τελειώσουν ότι άρχισαν.

Τελικά και πάλι σα μαλάκας χάρηκε που πληγώθηκε καθώς ήλπιζε και πάλι στο άγγιγμα της Eralin αλλά τσούπ να σου πάλι η L’ Auriana.. τον θεράπευσε αρκετά. Η τρίαινα, το σεντούκι και ότι άλλο βρήκαν του κίνησαν πολύ λιγότερο το ενδιαφέρον αλλά αποφάσισε να μην το δείξει και άρχισε να λέει στην L’Auriana για την τρίαινα και αν θα μπορούσε να του πει τι στον πούτσο κάνει, του είπε ότι είναι μαγική και πως όταν γύριζαν στη έπαυλη θα μπορούσε να του πει ακριβώς τι κάνει. Το βράδυ έπρεπε να την βγάλουν εκεί στο δάσος και ήταν κυριολεκτικά κομμάτια με αρκετά ανοιχτά τραύματα, η Eralin τον είδε και πήγε και πάλι με το μαγικό της άγγιγμα να τον θεραπεύσει, ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει συμβεί, ήθελε να της πει τόσα αλλά οι σύντροφοί του ήταν γύρω και αυτό δεν ήταν δυνατό και πάλι…

Η επιστροφή στο χωριό ήταν ευχάριστη ένιωθε πιο δυνατός μετά από τις μάχες που έδωσαν, το προηγούμενο βράδυ είχε δύσκολο ύπνο με πολλές σκέψεις να περνάνε από το μυαλό του και να τον βασανίζουν, ναι ήταν ερωτευμένος αλλά η εκδίκησή του δεν του επέτρεπε να παρεκκλίνει ούτε λίγο… η αντιπαράθεση με τον εαυτό του ήταν δύσκολη αλλά μάλλον η πλευρά που δεν ήθελε να νικήσει ήταν αυτή που επικράτησε στη σκέψη του καθώς ανάμεσα σε όλα τα δεν πρέπει, δεν γίνεται, δεν μπορεί… σκεφτόταν να μείνει ξύπνιος και αν τυχόν η Eralin δει κάποιον από τους εφιάλτες της να είναι εκεί και να της χαϊδέψει το πρόσωπο, να την αγκαλιάσει και να της πει ότι όλα θα πάνε καλά… Οι πληγές του και η κούραση του δεν τον άφησαν…

Τελικά αποφάσισε να πάει στην πόλη με σκοπό να μελετήσει στην βιβλιοθήκη και να ψάξει αναφορές για τα υπόλοιπα χαμένα Longclaw και την προϊστορία τους.  

Chapter 2.2.2 - Dark Thoughts... Dark Soul

Dark Thoughts… Dark Soul

Μετά από μία κουραστική μάχη, παρόλο που δεν είναι μαχητής, πληγωμένος από βέλη και μαχαιριές ένιωθε πολύ περίεργα. Ένιωθε χαρά και ανακούφιση όταν είδε ότι η Eralin είναι καλά και με χαρά μπήκε πρώτος από το παράθυρο παρόλο που δεν είχε ασπίδα ή οτιδήποτε άλλο να τον προστατέψει εκτός από το πολύ κοφτερό μυαλό του και τα πολύ καλά του αντανακλαστικά. 

Ένιωσε το αίμα του να βράζει από τη μάχη και τη γεύση της νίκης και κόβοντας το κεφάλι του αντιπάλου του οι εικόνα του Theon περνούσε σε φλασιές συνέχεια από μπροστά του και το κεφάλι ήταν πλέον του αδελφού του… μετά από κάποια δευτερόλεπτα συνήλθε και κατάφερε να τρομάξει τους «καλεσμένους» τους πετώντας το κεφάλι του συντρόφου τους προς το μέρος του και φωνάζοντας βρισιές καθώς εκείνοι τρέπονταν σε φυγή.

Παρόλο που ήθελε να το παίξει σκληρός και έκανε τα κλασσικά του βλακώδη αστεία η χαρά του ήταν απερίγραπτη στο άγγιγμα της Eralin, όταν πήγε να τον θεραπεύσει από τις πληγές του. Μετά από πολύ καιρό είχε σχηματιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη του… Εκεί ήταν και ένας κωλόγερος τον οποίο οι «καλεσμένοι» του είχαν βασανίσει με πολύ βάναυσο τρόπο και η απέχθεια φάνηκε στο πρόσωπο της L’ Auriana πιο πολύ από όλων των άλλων. Αποφάσισαν να τον πάρουν μαζί τους αφού πρώτα θεράπευσαν τα πολύ σοβαρά του τραύματα αλλά τα νύχια του μάλλον δεν θα ξαναβγούν…

Πίσω στην έπαυλη η Raphaela είχε καύλες και ακόμα δεν πρόλαβε να μπει η Eralin από την πόρτα και η καριόλα της την έπεσε φορώντας μόνο εσώρουχα, εκεί που το αίσθημα της ζήλιας πήγε να ξυπνήσει και πάλι τελικά ο Mordan μπήκε σε τεράστιο πειρασμό όταν η Eralin μίλησε απόλυτα λογικά μεν αλλά μάλλον η Raphaela το πήρε κατάκαρδα και πιστεύει ότι έφαγε χυλόπιτα, τελικά αποφάσισε να μην γελάσει ο Mordan και κουβάλησε τον κωλόγερο σε ένα κρεβάτι.

Αφού τους ενημέρωσε η Eralin για τους τρείς ιππότες που είχαν φτάσει στο χωριό ενημέρωσε ότι θα  πάει να κάνει μία «αναγνωριστική» και συμφώνησαν και οι υπόλοιποι… Ακόμα και η L’ Auriana! Μιλώντας με τον ιππότη μάλλον δεν τον έπεισε ότι δεν γνωρίζει την Eralin αλλά επέμεινε στην άποψή του και αφού γύρισε στην έπαυλη ενημέρωσε ότι πιθανότατα να είναι καλό να τους μιλήσει πριν φύγουν το πρωί.

Φεύγοντας όλοι ο Mordan μπήκε σε σκέψεις και αποφάσισε ότι καλό θα ήταν να ακολουθήσει σιωπηλά από σκεπές, κρυμμένος στις σκιές της νύχτας… (ΝΑ! ΜΑΛΑΚΑ…) κάτι το οποίο αποδείχτηκε μοιραίο… εκεί που κοιτούσε και προσπαθούσε να διαβάσει τα χείλη των ιπποτών και των συντρόφων του αλλά και να κόβει κίνηση από την σκεπή της καλύβας τα πάντα σκοτείνιασαν… 

Ξύπνησε στο κρεβάτι και ήταν πρωί… Πονούσε το κεφάλι του και προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι… Ένιωθε σαν να είχε πιεί όλη την μπύρα που είχαν αγοράσει χτες βράδυ και ακόμα χειρότερα γυρνώντας πλευρό είδε ότι δίπλα του ακριβώς κοιμόταν ο γέρος… (τι στον πούτσο έγινε χτες το βράδυ?!) Τελικά κατάλαβε ότι δεν έχει δεξί πόδι… ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΔΙ…ΠΟΔΙ… το σοκ μεγάλο και άτακτα η εικόνα του προσώπου της ΣΚΑΤΟΚΑΡΙΟΛΑΣ πέρασε από μπροστά του με φόντο τις σκεπές… Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ουρλιάξει από οργή και όχι από πόνο, οργή καθώς η εκδίκησή του μπορεί να μην πραγματοποιούταν ποτέ με αυτή την εξέλιξη… Στο δωμάτιο μπήκαν οι σύντροφοί του και η σκατοκαριόλα μαζί ακολουθώντας σαν πιστό σκυλάκι την Eralin το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό του ήταν να τη σκοτώσει και πέταξε το Shortsword του με μένος προς το μέρος της αλλά πέρασε ξυστά από το μάγουλο της Eralin! Εκείνη τη στιγμή δεν είχε χρόνο να το μετανιώσει αλλά ήθελε το αίμα της καριόλας που του έκλεψε την ευκαιρία για εκδίκηση! Τελικά ο κωλόγερος είχε τη λύση όπως είπε και γυρνώντας πάλι στην καλύβα του έκανε ένα μαγικό και το πόδι του ξαναφύτρωσε! Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη και δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του καθώς οι θεοί θέλησαν να έχει ακόμη μία ευκαιρία να διορθώσει το κακό του αδελφού του και να του πάρει τη ζωή…

Η σκέψη του Mordan για μία φορά εδώ και πάρα μα πάρα πολύ καιρό είχε ξεφύγει από τον Theon  όμως και δεν τον ένοιαζε τίποτα, πέρα από το να κάνει κακό στη Raphaela. Το μόνο που τον προβλημάτιζε ήταν το τι ακριβώς θα της κάνει καθώς η ηλίθια καριόλα του έκοψε το πόδι… σκέφτηκε να της κόψει το λαιμό στον ύπνο, να της ρίξει ηρεμιστικό ματζούνι και να τη σκίσει στο πρωκτικό, να της ρίξει ηρεμιστικό ματζούνι και να τις κόψει όλα τα άκρα και να τη δέσει σε μια σανίδα και να την αφήσει να ακολουθήσει το ρεύμα του ποταμιού αφού της έχει κόψει και τη γλώσσα… τελικά αποφάσισε ότι μόλις του περάσει ο θυμός θα της ζητήσει εκείνη τη χάρη και δεν θα του το αρνιόταν αυτή τη φορά.

Τώρα όμως έχουν κι άλλα προβλήματα, βουτώντας στη λίμνη μιλώντας για μια κωλοισορροπία και πάλι αυτό το κορίτσι κατάφερε να είναι στο στόμα του λύκου… Καινούριο ή παλιό ή και καθόλου πόδι ένιωσε και πάλι την ανάγκη να την προστατέψει όπως μπορεί και ακολούθησε, τα φίδια και ο τύπος με την Τρίαινα θα είναι μάλλον θέμα αλλά αποφάσισε να μην την κάνει και να μείνει… για να δούμε τι θα μου λείπει και μετά από αυτή τη μάχη…

Chapter 2.2.1 - Unspoken Words...

                                   

Unspoken words...

Η Έραλιν χάρηκε που κατάφεραν τελικά με τους συντρόφους της να βρουν ζωντανό τον δρυίδη και να τον ελευθερώσουν. Η άφιξή τους όμως πίσω στην έπαυλη δεν έκανε την χαρά της να κρατήσει πολύ γιατί αφενός η Raphaela πήρε στραβά την έλλειψη του ενθουσιασμού της όταν την είδε μετά από τόσες μέρες και αφετέρου γιατί έκοψε το πόδι του Mordan νομίζοντας πως είναι κάποια ερχόμενη απειλή.

Δεν θύμωσε στον Mordan που προσπάθησε να την χτυπήσει πετώντας της το όπλο του. Έδειξε κατανόηση λόγω της δύσκολης κατάστασης στην οποία βρισκόταν και σίγουρα χάρηκε που το σπαθί καρφώθηκε δίπλα της κ όχι πάνω της...Ευτυχώς όμως με την βοήθεια του δρυίδη το πόδι του αποκαταστάθηκε πλήρως κάτι που την έκανε να χαρεί ιδιαίτερα και να νιώσει ανακούφιση που όλα πήγαν καλά.

Απ' την άλλη, η διατάραξη της ισορροπίας του οικοσυστήματος κ το μυστήριο που κρύβει ο βυθός της λίμνης για την οποία τους μίλησε ο Πέργκολας πιστεύει πως για κάποιο λόγο έχει στενή σχέση με το μυστήριο της ασπίδας κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να ανακαλύψει σύντομα. Πριν αναχωρήσει όμως με τους συντρόφους της υπάρχει κάτι τελευταίο που πρέπει να κάνει...ένα γράμμα. Ένα γράμμα για την Raphaela.

Chapter 2.2 - From Nothing comes Everything

   Οι ιδέες ήταν πολλές όμως όλες έμοιαζαν αδύνατον να υλοποιηθούν. Ούτε η άμεση προσέγγιση ούτε η πλάγια έμοιαζαν να μπορούν να δώσουν την ευκαιρία που πραγματικά ήθελαν. Την λύση ήρθε να δώσει η L'Aurianna με την χρήση των δυνάμεων της. Επικαλούμενη την δύναμη της θεάς της δημιούργησε μια τεράστια σε έκταση και πυκνή ομίχλη η οποία έφτανε σχεδόν ως την καλύβα. Η Έραλιν έβγαλε την ασπίδα που με τόσο προσοχή κρατάει μακρυά από αδιάκριτα μάτια. Ήξερε πως ήταν ώρα να την χρησιμοποιήσει. Η σκέψη όλων εκτός του Αραμιρ και της Έραλιν, πήγε κατευθείαν στον Sir Άλεξστον, που πάντα πρόθυμα έθετε τον εαυτό του μπροστά σε κάθε κίνδυνο για να προστατέψει τους συντρόφους του. Ο Άραμιρ δεν είχε την χαρά να τον γνωρίσει. Τώρα ένα μισό-ξωτικό θα έκανε την δουλειά που ένας ιερός πολεμιστής απλόχερα τους πρόσφερε με όλην του την δύναμη? Δεν υπήρχε μέτρο σύγκρισης. Στο μυαλό των περισσοτέρων η απουσία του παλιού τους συντρόφου ήταν πιο αισθητή από ποτέ. Σχημάτισαν σειρά και βάζοντας την Έραλιν μπροστά προχώρησαν προς το σπίτι, κρυμμένοι μέσα στην μαγική ομίχλη. Φτάνοντας από την γωνία ώστε να μην υπάρχει  οπτικό πεδίο, ο Μόρνταν κινήθηκε για να δει αν τους έχουν καταλάβει. Φτάνοντας στο παράθυρο διέκρινε την φιγούρα σε ετοιμότητα να προσπαθεί να καταλάβει τι έχει συμβεί. Σίγουρος για τις ικανότητες του όρμησε να τον αιφνιδιάσει αλλά δεν τα κατάφερε. Η μάχη ξεκίνησε και με μία επιδέξια κίνηση χτύπησε τον άντρα με την κουκούλα, στην μέση προκαλώντας του ένα αιματηρό και βαθύ χτύπημα. Η κραυγή πόνου που ξεστόμισε  σίγουρα ειδοποίησε και τους υπόλοιπους για την ύπαρξη κινδύνου. Ήρθε η ώρα όλοι να δράσουν! Ο άντρας με την κουκούλα έκανε μερικά βήματα πίσω αν και πληγωμένος για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει την μικρή του βαλλίστρα  όμως ο Μόρνταν ήταν έτοιμος. Τον ακολούθησε πηδώντας μέσα στο παράθυρο (Famous Quotes: "Θα πηδηχτώ απ το παράθυρο" - Γιώργος Λεβέντης), για να συνεχίσει το αιματηρό του έργο. Την ίδια ιδέα ακολούθησε και ο Κέσι, που επιδέξια πηδήχτηκε και αυτός από το παράθυρο (!) μέσα στο σπίτι.  Η Έραλιν έκλεισε άλλη πιθανή είσοδο ή έξοδο προτάσσοντας την ασπίδα, δεν είχε υπολογίσει όμως πως από την γωνία θα ξεπρόβαλε άλλη μια παρόμοια φιγούρα.  Η L'Aurianna κινήθηκε προς το παράθυρο απο την πίσω μεριά είχε όμως την ίδια τύχη. Άλλη μια δολοφονική φιγούρα έκανε την κίνηση της. Ο Άραμιλ ήξερε πως τα πράγματα θα δυσκολέψουν και χρησιμοποιώντας την μαγεία του, δημιούργησε πολλές ψευδαισθήσεις του εαυτού του. Η μάχη φούντωσε. Μέσα στο σπίτι ο πληγωμένος κουκουλοφόρος δέχτηκε την βοήθεια από έναν ακόμη σύντροφο του και μαζί επιτέθηκαν στον Μόρνταν καταφέρνοντας να τον χτυπήσουν με δύο βέλη στο πόδι και στα νεφρά. Αν και ο πόνος ήταν μεγάλος, αυτό που δεν περίμεναν ήταν το δηλητήριο που είχαν τα βέλη εμποτιστεί με αποτέλεσμα ο πόνος να γίνει σαφώς μεγαλύτερος. Ο Κέσυ στάθηκε στο ύψος του (!). Αν και 120 cm , όρμησε με μανία στον ήδη χτυπημένο αντίπαλο του και κατάφερε να τον καρφώσει με το στιλέτο του στο στόμα διαπερνώντας το δεξί μάγουλο. Η δύναμη που έβαλε ήταν τόσο μεγάλη που τον ζάλισε και τον άφησε ζαλισμένο να παραπέσει μπροστά τους. Έξω η πολύπειρη L'Aurianna προσπάθησε να κάνει χρήση της μαγείας της και να εξολοθρεύσει το μίασμα που τόλμησε να βρεθεί μπροστά της, όμως η κατάληξη δεν ήταν αυτή που περίμενε. Ο κουκουλοφόρος κινήθηκε γρήγορα και την χτύπησε με ένα βέλος από την βαλλίστρα με αποτέλεσμα να χάσει την αυτοσυγκέντρωση της και το ξόρκι που ετοίμαζε να εξαπολύσει. Απο την μεριά της Έραλιν δεν υπήρξε η ίδια τύχη. Ο μυστηριώδης άντρας απέτυχε να την χτυπήσει και όλα τα βέλη σταμάτησαν στην ασπίδα που είχε παρατάξει μπροστά πλέον στο κορμί της η Έραλιν. Ο Άραμιρ εξαπέλυσε τέσσερις μαγικούς πυραύλους που τον χτύπησαν θανάσιμα κάνοντας σαφές στον κουκουλοφόρο πως η διαφορά ικανότητας και επιπέδου είναι τεράστια. Ο Μόρνταν εκμεταλλευτικέ την αδυναμία του αντιπάλου του περνώντας την δόξα από τον Κέσυ. Του άρπαξε το κεφάλι και με το σπαθί του του έκοψε τον λαιμό. Τα αίματα πετάχτηκαν στην άκρη του τοίχου καθώς το άψυχο σώμα του έπεσε με έναν δυνατό χτύπο στο πάτωμα. Ο σύντροφός του έβγαλε ένα δυνατό σφύριγμα που σηματοδότησε και την άτακτη υποχώρηση τους. Δεν τους έπαιρνε. Καθώς άρχισαν να τρέχουν απεγνωσμένα προς το δάσος, Ο Μόρνταν πέταξε το κεφάλι που κρατούσε προς το μέρος τους, δημιουργώντας μια γραμμή αίματος πριν αυτό σκάσει με δύναμη στον τοίχο και τα μυαλά διασκορπιστούν σε κάθε κατεύθυνση. Οσο ανίκανοι φάνηκαν στην μάχη, τόσο ικανοί φάνηκαν στην υποχώρηση. Με ταχύτατες κινήσεις απομακρύνθηκαν από την καλύβα και χάθηκαν στην ασφάλεια του πυκνού δάσους. Μία ακόμα νίκη. Η L'Aurianna ήταν έτοιμη να ξεράσει στο θέαμα του αίματος που είχε γεμίσει το δωμάτιο. Όχι όμως και ο Κέσυ που αναρωτιόταν αν τα χρήματα απο το αποκεφαλισμένο πτώμα που με τόσο λαχτάρα γρήγορα αναζήτησε, μπορεί να είναι κρυμμένα στον πρωκτό του. Σύντομα αποφάνθηκε πως είναι αδύνατο. 

       Το υπόγειο της καλύβας αποκάλυψε την τρομακτική αλήθεια. Ο Πέργκολας ήταν εκεί δεμένος σε μια καρέκλα βασανισμένος και αναίσθητος. Η κατάσταση σου ήταν κρίσιμη. Γρήγορα έγιναν κινήσεις από την μεριά της Έραλιν και της L'Aurianna για να μπορέσουν να γιατρέψουν της πληγές του βασανισμένου ανθρώπου. Αν και οι πληγές θεραπεύτηκαν, τα ψυχικά τραύματα από τα βασανιστήρια κατά την αφαίρεση των νυχιών και το άγριο σπάσιμο στα κόκαλα και τα δόντια δεν θα θεραπευτεί ποτέ.. Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Η επιστροφή στο Migrathor για το βράδυ ήταν αναγκαία. Η μαγική πύλη άνοιξε και οι ήρωες μας επέστρεψαν στην ασφάλεια του σπιτιού. Ο Κέσυ και ο Μόρνταν κουβάλησαν τον αναίσθητο Δρυίδη στο κοντινότερο κρεβάτι τις έπαυλης ώστε να μπορέσει να ξεκουραστεί και να συνέλθει. Κατά την είσοδο των ηρώων στο σπίτι ένα απρόσμενο γεγονός θα συνέβαινε..  

Η Ραφαέλα έκανε την εμφάνιση της ντυμένη με τα εσώρουχα τα οποία επιμελώς έκρυβαν ελάχιστα σημεία στο υπέροχο σώμα της, και από αυτά ακόμα και τα επίμαχα διαγράφονταν νοερά στο λεπτό ύφασμα. Βλέποντας την Έραλιν ένα χαμόγελο γέμισε το πρόσωπο της και αμέσως την πλησίασε με ερωτικές διαθέσεις. Την αγκάλιασε και καθώς τα χείλι τους έγιναν ένα, η γλώσσα της εισήλθε σκανδαλιάρικα στο στόμα της και την γέμισε πάθος και πόθο. Οταν πια ολοκλήρωσε την κίνηση της, κοίταξε την Έραλιν γεμάτη αγωνία. Μια λέξη της και μόνο θα οδηγούσε σε στιγμές ατελείωτου έρωτα σε μια επανάληψη του απίστευτου έρωτα που είχαν ζήσει. Όμως τα λόγια της Έραλιν πέσαν σαν κεραυνός στο δωμάτιο και σαν κεραμιδά στις προσδοκίες της Ραφαέλας.  "Ασε με τώρα έχω σημαντικά πράγματα να κάνω από το να ασχολούμαι με έρωτες!" ήταν τα λόγια της Έραλιν και ο κεραυνός που διαπέρασε την καρδιά της Ραφαέλας. Όλα όσα νόμιζε και ήλπιζε γκρεμίστηκαν σε μια στιγμή. Είναι δυνατόν να έπεσε τόσο έξω? Είναι δυνατόν οι ελπίδες της για μια νέα αρχή που περιλάμβανε αληθινό έρωτα να ήταν όνειδος στο μυαλό της συντρόφου της και να θέλει απλά να τα διαγράψει όλα? Πίστευε πως είχε βρει κάτι που η σχεδόν αθάνατη φύση της είχε καταστήσει αδύνατο να συμβεί, μια σύντροφο να ζήσουν και να μοιραστούν μαζί προβλήματα, έννοιες αλλά και στιγμές πάθους και έρωτα, όμως όλα τώρα έμοιαζαν σαν ένα μεγάλο ψέμα. Η Ραφαέλα κράτησε την ψυχραιμία της. απομακρύνθηκε και σοβαρεύτηκε. Άλλωστε απέναντι της είχε μια αρχόντισσα και αν δεν υπήρχε τίποτα οικείο ανάμεσα τους ότι έκανε θα ήταν απλά ασέβεια από εδώ και πέρα. Χωρίς κάτι άλλο εξήγησε τα τυπικά δρώμενα κατά τον χρόνο που έλειπε. Σκέφτηκε πολύ αν έπρεπε να της πει σχετικά με το ξόρκι που ετοίμαζε, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να το ολοκληρώσει χωρίς το τελευταίο συστατικό, ένα δόντι δράκου ή dragon - kin. Αυτό το ξόρκι που προοριζόταν σαν δώρο για την πρώτη τους επέτειο, ένα ξόρκι που το σχεδίαζε μια ζωή έμοιαζε τόσο αδιάφορο για μια στιγμή. Όμως κρατήθηκε. Δεν δάκρυσε δεν έδειξε απογοήτευση. Μόνο πικρία για το αβέβαιο μέλλον που την περιμένει σε μια ζωή χωρίς ελπίδα, ελπίδα που είχε τόσο ανάγκη να βρει για να μπορέσει να ζήσει ευτυχισμένη.  Η Έραλίν κατάλαβε πως ίσως έκανε λάθος. Προσπάθησε να δώσει σημασία στην σύντροφό της αλλά κατάλαβε πως κάτι είχε κλονιστεί. Η Ραφαέλα βγήκε από την έπαυλη και κάθισε σε ένα ύψωμα στην περίφραξη προσπαθώντας να ξεχάσει τι συνέβει και να απορροφηθεί στις σημειώσεις τις. Ο Μόρνταν ενημέρωσε για την άφιξη κάποιον επισκεπτών στην ταβέρνα και οι ήρωες ξεκίνησαν για να τους συναντήσουν. 

     Στην ταβέρνα η Έραλιν αντιμετώπισε για πρώτη φορά την σκληρή πραγματικότητα που έχει να κάνει με την θέση και τα καθήκοντα της, Οι ιππότες απεσταλμένοι από τον Βαρόνο δεν την πίεσαν για τα διαδικαστικά θέματα του χωριού, κράτησαν συμβουλευτικό και αναγνωριστικό ρόλο, αλλά διαβεβαίωσαν πως θα επιστρέψουν αφήνοντας να εννοηθεί με μεγαλύτερες προσδοκίες. Ο Μόρνταν επέλεξε να μην συμμετέχει στην διαδικασία και η "έρευνα" στις σκεπές αποδείχτηκε μοιραία. Μια σπαθιά και μόνο ήταν αρκετή από την Ραφαέλα που τον πέρασε για δολοφόνο για να του κόψει το πόδι. Ο πόνος ήταν τεράστιος. Η κραυγή του αντήχησε δυνατά σκίζοντας την σιωπή της νύχτας σε ολόκληρο το χωριό. Η Ραφαέλα χρησιμοποίησε μια μαγικά δύναμη που φαίνεται πως κρατούσε για μια δύσκολη περίσταση για να περισώσει την τελευταία πνοή που θα άφηνε ο νεαρός λωποδύτης. Τον μετέφερε πετώντας στην έπαυλη γνωρίζοντας πως τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για αυτόν. 

       Πίσω στην έπαυλη η Ραφαέλα εξήγηση κατά την επιστροφή  των υπολοίπων τι συνέβη. Αν και οι εξηγήσεις ήταν καθαρές η απογοήτευση για αυτήν την κίνηση από όλους ήταν φανερή. Το σώμα του Μόρνταν τοποθετήθηκε δίπλα στου Πέργκολας ελπίζοντας το πρωί να μπορέσει να δεχτεί την αναπηρία του. Το βράδυ πέρασε ήρεμα για όλους εκτός της Έραλιν και της Ραφαέλας. Αν και η αγκαλιά που υπήρξε ανάμεσα τους ήταν ζεστή και θελκτική, δεν υπήρξε στιγμή έρωτα και πάθους. Πως να υπάρξει άλλωστε με όλα όσα προηγήθηκαν αυτή την ημέρα. Το πρωί τους βρήκε όλους να ξυπνάνε με μια τεράστια κραυγή. Ο Μόρνταν ήταν σε κατάσταση ΣΟΚ. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι και πώς έχει συμβεί. Αν και άρχισε να πετάει ότι έβρισκε ευτυχώς δεν τραυμάτισε κάποιον. Μαζί του συνήλθε και ο Πέργκολας ο οποίος μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις προσφέρθηκε να βοηθήσει στο πρόβλημα που προέκυψε. Η ομάδα μεταφέρθηκε εκ νέου στο δάσος για να συνεχίσει την αποστολή της. Στην έπαυλη η Ραφαέλα δεν άντεξε άλλο. Η άρνηση της Έραλιν να την συνοδεύσει έμοιαζε να ήταν και το τελειωτικό χτύπημα. Έπρεπε να τα αφήσει όλα πίσω. Είχε απογοητευτεί. Καθώς ετοίμαζε τα πράγματα της ένα δάκρυ κύλησε για πρώτη φορά στο μάγουλο της. Όλα τα όνειρα είχαν γκρεμιστεί και ο αποχωρισμός της απο την Έραλιν θα ήταν κάτι που θα έκανε καιρό να ξεπεράσει. Μέχρι που μαζεύοντας τα πράγματα της βρήκε ένα γραμμα. Ενα γράμμα που άλλαξε τα πάντα... 

     Ο Πέργκολας χρησιμοποίησε έναν αρχαίο πάπυρο και το πόδι του Μόρνταν άρχισε να φυτρώνει! Ο Κέσυ τον κορόιδευε σχετικά με το ένδυμά του που είχε γίνει κοντό στο ένα μπατζάκι αλλά ήταν το τελευταίο που τον απασχολούσε. Μόλις δόθηκαν όλες οι εξηγήσεις και από την μεριά του Δρυίδη, κατέληξαν πως πρέπει να βρεθεί ο λόγος που φυτρώνουν αυτά τα περίεργα μανιτάρια με τα οποία κατασκευάζει το ειδικό potion. Στην λίμνη κατευθύνθηκαν υποθαλάσσια σε μια μαύρη και ξεχασμένη σπηλιά. Μέσα ο Πέργκολας που είναι έμπειρος αλχημιστής βρήκε σημαντικά και αρχαία βότανα τα οποία και συνέλεξε. Εισερχόμενοι βαθύτερα στο σπήλαιο  προκάλεσαν μια κατολίσθηση χωρίς όμως χειρότερες επιπτώσεις. Εισερχόμενοι στο τελευταίο δωμάτιο του σπηλαίου αντίκρισαν ένα θέαμα που δεν περίμεναν. Σε έναν θρόνο φτιαγμένο από κοχύλια και άλλα θαλάσσια φυτά, ένα περίεργο πλάσμα που κραδαίνει μια τρίαινα τους περίμενε. Στην ζώνη του φορούσε ένα κομμάτι που μοιάζει να ταιριάζει στην ασπίδα που κουβαλάει η Έραλιν! Σηκώνοντας το δάχτυλο του έδειξε προς αυτήν και 3 τεράστια θαλάσσια φίδια με κεφάλι ανθρώπου ξεκίνησαν να λένε λόγια μαγείας.....

Chapter 2.1.2 - Dark Secrets... Dark Ways...

They Way of Shadows

Το βράδυ είχε πέσει και οι σύντροφοί του είχαν ξαπλώσει, το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ο Mordan ήταν πότε θα γυρίσουν πίσω στην έπαυλη και θα συναντούσε και πάλι την Raphaela… Ευχαριστούσε τους θεούς μετά από πολύ καιρό, που την έστειλαν κοντά του. Δεν τον ενδιέφερε που ήταν ένα Drow, δεν τον ενδιέφερε που είχε μάτια μόνο για άλλες θηλυκές, δεν τον ενδιέφερε πόσο όμορφη είναι… Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι οι κουβέντες που αντάλλαξαν όταν έριχνε νερό στο ολόγυμνο κορμί της λίγο πριν φύγουν από την έπαυλη. Στα αυτιά του αντήχησαν τόσο γλυκά… και η γεύση της εκδίκησης ακόμη πιο γλυκιά καθώς ένιωσε ότι πλησιάζει έστω και ένα μόνο βήμα πιο κοντά στο στόχο του.

Η Raphaela συμφώνησε να τον εκπαιδεύσει ώρες που οι σύντροφοί του δεν θα τον χρειάζονται και έδωσε το λόγο της ότι δεν θα το μάθει κανείς από εκείνη. Πρέπει να τελειώνει με τον Pergolas και να γυρίσει πίσω ώστε να μπορέσει να μάθει όσα περισσότερα μπορεί από τη Raphaela και να γίνει ακόμη πιο δυνατός.

Οι σκέψεις του πάνε να μπερδευτούν και ένα γλυκό πρόσωπο εμφανίζεται μπροστά του, δίνει μία δυνατή γροθιά στο χώμα που είχαν κατασκηνώσει και αλλάζει πλευρό φέρνοντας στο μυαλό του το μοναδικό πρόσωπο που θα έπρεπε να σκέφτεται … Δάκρυα ανείπωτου μίσους αρχίζουν να κυλούν στο πρόσωπό του καθώς μέσα στη νύχτα ακούγεται κάτι λίγο πάνω από ψίθυρος ανάμεσα στις πνιγμένες αναπνοές του…Theon!!!...

Το πρωί ξεκίνησε περίεργα και πρότεινε να προσχωρήσει μπροστά από τους υπόλοιπους ώστε όχι μόνο να έχουν με το μέρος τους την ενέδρα αν χρειαστεί αλλά και να επισπεύσει την όλη κατάσταση. Όμως αυτό που συνάντησαν μαζί με τον Kessy υποδεικνύει ότι η θέση τους είναι μάλλον δύσκολη καθώς η καλύβα που βρήκαν είναι στη μέση του ξέφωτου και πολύ καλά φυλαγμένη. Πρέπει να σπάσει το κεφάλι του και να βρει μία λύση άμεσα, δεν μπορεί να χάνει άλλο χρόνο.