Chapter 2.3.4 Dreams Blacker than Death

Dreams Blacker than Death

Η Eralin και ο ξάδερφός της κάθισαν σ 'ένα από τα τραπέζια του πανδοχείου.

Για μερικά αμήχανα λεπτά εκείνος απλά την κοίταζε μέσα στα μάτια σα να προσπαθούσε να δει μέσα στην ψυχή της. Πήρε το θάρρος και μίλησε πρώτη ρωτώντας τι ήταν αυτό που την ήθελε.

Της είπε ευθέως πόσο αντιπαθεί τον αδερφό της και τον κίνδυνο που διατρέχει κάθε συγγενής από εκείνον εξαιτίας της δίψας του για εξουσία. Την Eralin δεν την ενδιέφερε καθόλου η εξουσία και γνώριζε πόσο ο αδερφός της την μισούσε. Μερικές φορές μάλιστα ευχόταν να μπορούσε κι εκείνη να τον μισήσει μόνο και μόνο γιατί υπήρχε αλλά δεν μπορούσε να το κάνει...Ο Hazard της ζήτησε να εγκατασταθεί στο χωριό και να προσφέρει όποια βοήθεια μπορούσε. Εκείνη δέχτηκε να του παραχωρήσει ένα μέρος ώστε να φτιάξει την κατοικία του και του πρότεινε να μείνει προσωρινά στο πανδοχείο μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες του σπιτιού.

Η αλήθεια ήταν πως δεν περίμενε ποτέ κάποιος από την οικογένεια ότι θα της ζητούσε οτιδήποτε ή ότι θα την συμπαθούσε, τουλάχιστον έτσι νόμιζε, γι αυτό αποφάσισε να τον δεχτεί στο Migrathor.

Μία από τις επόμενες μέρες αποφάσισαν με τους συντρόφους της και τον Edward που θα γινόταν και ο νέος δήμαρχος να επισκεφθούν την πόλη για να βρουν χτίστη και υλικά για τις κατασκευές που θα γίνονταν στο χωριό. Ο Edward μιλούσε με τους τεχνίτες και έκλεινε τις συμφωνίες ενώ εκείνη το έπαιζε μια τυφλή που απλά την κουβαλούσαν. Απορούσε γιατί έμπαινε στον κόπο κάθε φορά να πάει μαζί τους. Ένιωθε ότι ήταν απλά ένα βάρος και δεν πίστευε πως να δώσει πεντακόσια χρυσά νομίσματα για να φτιαχτεί η έπαυλη του δημάρχου ήταν το σωστό από την στιγμή που δεν είχε γίνει τίποτα ακόμα για την ανάπτυξη του χωριού και οι χωρικοί πεινούσαν. Παρόλα αυτά τα έδωσε χωρίς να πει τίποτα.

Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά και καθώς ήταν έτοιμοι για αποχώρηση ο Edward  αποφάσισε να μπει σ' ένα από τα μεγαλύτερα thief guilt που υπάρχουν για να αναζητήσει κάποιον. O Mordan του είπε πως δεν είναι καλή ιδέα να μπει εκεί μέσα αλλά τελικά εκείνος δεν τον άκουσε και μπήκε.

Όπως αποδείχτηκε μιλώντας με τον Hazard μετά τον γυρισμό τους στο χωριό ήταν όντως πολύ κακή ιδέα που ο Edward πήγε εκεί και ο ξάδελφός της χρειάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τους ιππότες ώστε ολόκληρο το thief guilt να μην κάνει επιδρομή στο Migrathor. Το βράδυ η Eralin για να προστατευτεί από πιθανό κίνδυνο πήγε με τον Mordan να κοιμηθούν στο σπίτι του Γκραχ  αφού αναγκάστηκε πρώτα να τον πλύνει παντού...γιατί βρωμούσε ολόκληρος.

Το βράδυ έπεσε και ήρθε η ώρα να ξαπλώσουν για να ξεκουραστούν. Η Eralin έκλεισε τα μάτια της και καθώς την έπαιρνε ο ύπνος ο εφιάλτης επέστρεψε, μόνο που αυτή την φορά ήταν πιο ζωντανός από κάθε άλλη φορά και είχε μορφή...την μορφή ενός δαίμονα! Μεγάλα φτερά ξεπρόβαλαν από την πλάτη του και τέσσερα  χέρια με μακριά γαμψά νύχια που τα δύο απ 'αυτά κρατούσαν σπαθιά, το ένα είχε  χαραγμένο στην λεπίδα του το όνομά της, Τρόμος και απόγνωση, σαν βέλη που σφηνώθηκαν βαθιά μέσα στην καρδιά της, ήταν όσα ένιωθε. Μόνη και αβοήθητη στο απόλυτο σκοτάδι ευχόταν κάποιος να την ξυπνήσει και να την βγάλει απ' αυτόν τον εφιάλτη. Πως μπορούσε να αντιμετωπίσει έναν δαίμονα; Δεν είχε την δύναμη!

Και τότε γαμψά νύχια της επιτέθηκαν με μανία και με μόνο σκοπό να σκίσουν και να κομματιάσουν την σάρκα της. Προσπάθησε με μερικά ξόρκια να τον αντιμετωπίσει και παρόλο που ένιωθε ήδη καταδικασμένη δεν θα πέθαινε ποτέ χωρίς να πολεμήσει. Οι επιθέσεις του ήταν πολλές και δυνατές και όσο κι αν προσπαθούσε να σωθεί ένιωθε πολύ αδύναμη μπροστά του για να τον νικήσει. Το σπαθί του κατέβηκε με φόρα και δύναμη στο κεφάλι της και τότε συνειδητοποίησε πως το τέλος ήρθε... Καθώς έπεφτε αργά στο κενό ξαφνικά γι άλλη μια φορά το περίεργο κοράκι έκανε την εμφάνισή του και ο δαίμονας σα να φοβήθηκε που το είδε, αν ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο, εξαφανίστηκε!

Δεν ήξερε για ποιον λόγο την έσωσε πάλι ούτε την πραγματική του φύση αλλά του χρωστούσε ευγνωμοσύνη.

Ζεστά χέρια ένιωσε να την αγκαλιάζουν και καθώς άνοιγε αργά τα μάτια της διέκρινε το ταραγμένο πρόσωπο του Mordan. Το πόσο ανακουφισμένη και ευγνώμον ένιωθε που τον έβλεπε και που είχε μείνει το βράδυ δίπλα της δεν μπορούσε να το περιγράψει. Την ρώτησε αν ήταν καλά αλλά δεν ήξερε τι να απαντήσει. Η αλήθεια ήταν πως δεν ήταν καλά, καθόλου καλά...και το μόνο που ήθελε εκείνη την στιγμή  ήταν ν' αρπαχτεί γερά από πάνω του και να ξεσπάσει σε λυγμούς στην αγκαλιά του αλλά η υπερηφάνεια της δεν την άφησε να το κάνει.

Όταν γύρισαν πίσω στην έπαυλη με χαρά είδε πως η Raphaela είχε επιστρέψει, μόνο που είχε φέρει κι έναν μικρό μάγο μαζί της, τον Brat. Τους εξήγησε πως ο Brat είχε αποβληθεί από όλες τις σχολές μαγείας γιατί ενώ μπορούσε να βγάλει απίστευτα δυνατή μαγεία από μέσα του δεν ήξερε πως να την διαχειριστεί και χρειαζόταν την βοήθειά τους.

Πόσο τον καταλάβαινε...κι εκείνη είχε στην κατοχή της το πιο ισχυρό αντικείμενο πιθανότατα στον κόσμο και δεν ήξερε τι να κάνει . Ένιωθε χαμένη...

Δέχτηκε αμέσως να τον βοηθήσουν και να βρουν τον ναό της Davina που έψαχνε να βρει ο μικρός σύμφωνα με το όραμα που είδε.

Την επόμενη μέρα ο Brat ζωγράφισε το μέρος που είχε δει. Ο μικρός είχε φοβερό ταλέντο στην ζωγραφική και αποφάσισαν όταν τελείωσε το σχέδιο να μην χάσουν χρόνο και να ξεκινήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η Eralin προσπαθούσε να μην το δείχνει αλλά η εικόνα του δαίμονα είχε καρφωθεί στο μυαλό της. Έβλεπε συνέχεια την μορφή του, ήθελε απεγνωσμένα να διώξει αυτή την απαίσια εικόνα. Έπρεπε να κάνει κάτι σύντομα γιατί την επόμενη φορά που θα ερχόταν για εκείνη δεν πίστευε πως θα στεκόταν πάλι τόσο τυχερή. Έπρεπε να μαζέψει πληροφορίες για την ασπίδα και για το πνεύμα που κυριαρχεί σ' αυτήν μετά την διάσπασή της. Δεν ήξερε όμως από που να ξεκινήσει και ποιον να εμπιστευτεί για να μαζέψει τις πληροφορίες που χρειαζόταν.

Μετά από μερικές μέρες ταξιδιού και με την βοήθεια ίσως του μοναδικού πετυχημένου ξορκιού από τον μικρό Brat κατάφεραν να βρουν το ναό που έψαχνε.

Μέσα στο ναό τους περίμενε ένα γρίφος που έπρεπε να λυθεί και μετά από αρκετές προσπάθειες και αρκετούς τραυματισμούς που είχαν τα κατάφεραν, αλλά η Eralin ήταν σίγουρη πως είχαν κι άλλα ν' αντιμετωπίσουν ακόμα...

Chapter 2.3.3 Shedding Light in the Darkness

Shedding Light in the Darkness

Οι μέρες περνούσαν και ο Mordan το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στην Waterdeep και να ψάξει την βιβλιοθήκη και να προσπαθήσει να αντλήσει πληροφορίες για τα Longclaws καθώς ένιωθε ότι πολύ καιρό τώρα έχει αφήσει πίσω του αυτό που δεν θα έπρεπε, τελικά βρήκε κάποιον μάγο με μεγάλη ικανότητα να βρίσκει πληροφορίες και επί πληρωμή θα του έβρισκε όσο περισσότερες πληροφορίες μπορούσε σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, για την ιστορία των Longclaw καθώς και για τα μυθικά όπλα που πήραν το όνομά τους από τους ίδιους πάνω στη δίψα τους για αίμα ώστε να προσπαθήσει αρχικά να κατατοπιστεί για το που μπορεί να είναι και να προσπαθήσει να το βρει και να αρχίσει τουλάχιστον να έχει μια ισότητα με τον καταραμένο αδελφό του…

Γυρνώντας στο χωριό τα πράγματα εξελίσσονταν σχετικά καλά. Οι εργασίες είχαν ξεκινήσει για το Smithy καθώς και είχαν τελειώσει τα πηγάδια από τον νάνο, επίσης έγινα σχέδια από τον φλώρο τον Edward για το πώς θα διαμορφωθεί ο χώρος του πρώτου ορόφου στην έπαυλη και της σοφίτας. Ο Hazard είχε και αυτός τις απαιτήσεις του και φαινόταν να είναι σωστός (αφού έκανε τον Edward να βάλει σφαλιάρες και στις τσέπες για άλλη φορά και θέλει να προστατέψει την Eralin σίγουρα στα μάτια του Mordan ήταν αρκετά ψηλά στην εκτίμησή του…), ζήτησε υλικά και εκείνος για κάποιες κατασκευές που ήθελε να πραγματοποιήσει και του δόθηκε άμεσα χώρος. Έβγαλε μία τσάντα με 2500G και την έδωσε στην Eralin για την αγορά των υλικών και η Eralin, ο Mordan, ο Kessy, η L’ Auriana και ο Edward πήγαν στην Waterdeep προς αναζήτηση των υλικών… Σε αυτό το σημείο όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά… Ο φλώρος (Edward*) αποφάσισε να πάει να μιλήσει και σε κάποιον άλλον για κάτι αρχιδιές που δεν ήθελε να μοιραστεί μαζί με τους υπόλοιπους. Ξαφνικά ο Mordan και ο Kessy κατάλαβαν ότι ο στόκος πήγαινε να μιλήσει σε κάποιον μάστορα στο Thieves Guild της Waterdeep… Ενώ τον προειδοποίησαν να μην κάνει κίνηση εκείνος κλασσικά έκανε του κεφαλιού του μιας και τώρα που έγινε και δήμαρχος έγινε ακόμη πιο πολύ υπερόπτης… Με την κίνησή του αυτή από στόκος απλά αναβαθμίστηκε σε στοκpile… Αφού ο Mordan ένιωσε τον κίνδυνο και η Eralin ευτυχώς και πάλι έκανε την τυφλή, πρότεινε να μην προχωρήσουν μαζί με το στοκpile και να συναντηθούν αργότερα στο πανδοχείο (την Eralin αν χρειαζόταν θα την έσερνε για να μην μπει εκεί μέσα!) στην επιστροφή ρώτησε τον Edward τι ακριβώς είπε. Ο τριμαλάκας κάθισε και είπε ότι ήθελε να φτιάξει μυστικό χώρο σε ένα σημείο της έπαυλης, αμέσως ο Mordan αντάλλαξε ματιές με τον Kessy και ήξεραν χωρίς να μιλήσουν μεταξύ τους τι σήμαινε αυτό, η επίθεση στην έπαυλη ήταν σίγουρη!

Το επόμενο πρωί επέστρεψαν βιαστικά με την μαγεία της Eralin πίσω και ο Mordan πρότεινε να μείνει σε κάποιο άλλο σπίτι η Eralin και να μείνει εκεί μέχρι να ξεκαθαριστεί η όλη κατάσταση, έπρεπε να ξεκουραστούν  και ο Mordan δεν ήθελε να ρισκάρει τίποτα και είπε ότι θα κοιμηθεί μαζί με την Eralin και τον Grah στην καλύβα του, η Eralin επωμίστηκε την αγγαρεία να πλύνει τον Grah και ο Mordan χαμογέλασε και για λίγο κατάφερε να ξεχάσει την όλη κατάσταση και το διασκέδασε, μετά τις καφρίλες του τελικά ξάπλωσαν.

Το πόσες φορές πέρασε από το μυαλό του να την χαϊδέψει στο γλυκό της πρόσωπο, να την πάρει μία αγκαλιά και να της πει ότι όλα θα πάνε καλά δεν λέγεται… τελικά αποφάσισε να το κάνει, με μία αργή κίνηση του χεριού του πλησίασε το κάτασπρο μάγουλό της ελαφρά και το αλαβάστρινο δέρμα της αμέσως τον μάγεψε, όμως ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα… Ξαφνικά άρχισε να έχει έντονους σπασμούς και ενώ προσπαθούσε να την ξυπνήσει δεν ήταν δυνατό. Τα χειρότερα ήρθαν δευτερόλεπτα μετά και στο πρόσωπό της άρχισε να σχηματίζεται μία ουλή πάρα πολύ βαθειά και να αιμορραγεί, το ίδιο μετά από λίγο και στον αριστερό της ώμο!!!

Δεν ήξερε τι να κάνει και αμέσως την σήκωσε στα χέρια του και ξεκίνησε να τρέχει προς την έπαυλη για να βρει κάποιον μάγο ώστε να την βοηθήσει, ξαφνικά άρχισε να γιατρεύετε και όλες οι πληγές της έκλεισαν… Μόλις άνοιξε τα μάτια της του περιέγραψε ένα πλάσμα που από όσο κατάλαβε ο Mordan ήταν ένας δαίμονας και επίσης του είπε ότι την έσωσε το κοράκι που τους ακολουθεί. Ένιωσε τόσο άχρηστος που δεν μπορούσε να τη βοηθήσει με τον οποιοδήποτε τρόπο, ήθελε και πάλι να την αγκαλιάσει και να την καθησυχάσει, μπήκε στον πειρασμό να της προτείνει να την πάρει από αυτό τον καταραμένο τόπο και να φύγουνε όσο πιο μακριά μπορούσαν αλλά ήξερε ότι δεν θα της άλλαζε γνώμη με τίποτα και σίγουρα δεν ένιωθε κάτι για εκείνον, ή έτσι τουλάχιστον είχε καταλάβει μέχρι τώρα.

Τελικά το επόμενο πρωί η L’ Auriana τους ειδοποίησε ότι όλα ήταν ok και πως χρωστάνε την ασφάλειά της Eralin και του υπόλοιπου party στον Hazard και σε ένα φίλο του Paladin… (αχμμμ… θα καλοπεράσουμε…)

Το κερασάκι στην τούρτα για τον Mordan δεν ήταν όμως αυτό… έτσι όπως πλησίαζαν στην έπαυλη ξαφνικά είδαν παντού βεγγαλικά να σκάνε, παρακάλεσε την Eralin να περιμένει πίσω όσο θα πήγαινε για μία αναγνωριστική και όπως άνοιξε την πόρτα ένα βεγγαλικό πέρασε ξυστά από το μάγουλό του, αυτό που έβλεπε δεν το πίστευε ένα παιδάκι με ένα ραβδί είχε πέσει κάτω από ένα τραπέζι ο Wolfgang επίσης είχε ξαπλώσει στο πάτωμα, ο Kessy γελούσε κάτω από το τραπέζι επίσης και επικρατούσε ένας πανικός. Πάνω που πήγε να γελάσει όλα του κόπηκαν όταν αντίκρισε για άλλη μία φορά την σκατοκαριόλα (Christ and holy Mary…) με τα short swords στα χέρια του ήταν σαν να έχουν πάρει φωτιά και ήθελε πραγματικά να της κόψει τα βυζιά και να τα ταΐσει στα σκυλιά ενώ εκείνη βλέπει και μετά να την σκοτώσει… Έκανε ότι δεν του δίνει σημασία και απλά «χαριεντιζόταν» με την Eralin, λίγο της την είπε λίγο του την είπε και άρχισε να του λέει διάφορα απειλητικά… Πραγματικά ο Mordan άρχισε να αναρωτιέται για όλους και για όλα, ακόμη και για την Eralin! Ναι, σίγουρα ένιωσε άσχημα αλλά πραγματικά απογοητεύτηκε. Ενώ μπροστά σε όλους την «προκάλεσε» ώστε να παραδεχτεί κάποια πράγματα ελπίζοντας ότι κάποιος μπορεί να συμφωνήσει ή έστω να δείξει ένα σημάδι ότι όντως υπάρχει μια μεγάλη δόση αλήθειας αλλά μία που είπε στην σκατοκαριόλα ότι όλο προβλήματα τους δημιουργεί και μία που άκουσε και ένα massive fart από τον ουρανό...

Τελικά το παιδάκι που έχει (πολύ εύστοχα) το όνομα Brat είναι ένας μάγος που κουβάλησε η σκατοκαριόλα μαζί της για να το νταντέψουμε εμείς… Όλοι μα όλοι είχαν κάνει τα αρχίδια του Mordan zeppelin όμως! Ok η σκατοκαριόλα είναι δυνατή και έχει πολλές γνώσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να της κάνουν ρουφοκώλι έλεος δηλαδή… Τελικά όμως πάντα αποφάσισαν «δημοκρατικά» να πάνε στον κατεστραμμένο ναό που βλέπει στα οράματά του ο Brat και επίσης έμαθαν ότι η σύλληψη του έγινε όταν η Davina και ο Lexar κάναν όλα τα άλλα εκτός από sex… (to our dicks flowers δηλαδή…).

Ξεκίνησαν λοιπόν για άλλη μια φορά, χαρωπά – χαρωπά να ευχαριστήσουν την σκατοκαριόλα, δυστυχώς ο Mordan ότι και να σκεφτόταν, όσο και να τη μισούσε, όσο κι αν πονούσε με την όλη κατάσταση τελικά αποφάσισε (καλός μαλάκας) να ακολουθήσει μόνο και μόνο για την Eralin, φυσικά όλα στο δρόμο κλασσικά είναι στρωμένα με ροδοπέταλα, πεταλουδίτσες και μελισσούλες να ζουζουνίζουν… ΝΟΤ! Βάλτος, κουνούπια και μεταξωτές σκατιέρες!

Συνέχεια σκεφτόταν, για να σας δω πως θα κοιμηθείτε τώρα ξεφτέρια… Γλείφτε λίγο ακόμη το αριστερό κωλομάγουλο της σκατοκαριόλας YOU MISSED A FUCKING SPOT! DAMMASSES…

Chapter 2.3.2 - Visitor from the past...

Visitor from the past...

Καθώς η μάχη εξελισσόταν στον βυθό της λίμνης η Έραλιν είδε ξαφνικά τον Δρυίδη να πέφτει αναίσθητο από τα χτυπήματα της τρίαινας του πλάσματος και την έπιασε απογοήτευση για τον αν θα καταφέρουν να φύγουν τελικά ζωντανοί από εκεί.

Όταν όμως η τρίαινα τραυμάτισε σοβαρά τον Aramil αυτό ήταν κάτι που πραγματικά την εξόργισε!

Δεν μπορούσε να επιτρέψει οι σύντροφοί της να πεθάνουν. Ο τύπος με την τρίαινα έπρεπε να βγει σύντομα από την μέση και να πάρει το κομμάτι από την ζώνη του.Tο κομμάτι που πίστευε πως εφαρμόζει σε κάποια από τις εσοχές της ασπίδας.

Σε μια προσπάθεια να καθυστερήσει το πλάσμα σήκωσε μπροστά του ένα τοίχος πάγου ώστε να τους δώσει το προβάδισμα να εξοντώσουν τα φίδια πρώτα. Η L'Aurianna με την δύναμη της μαγείας κατάφερε να σκοτώσει κάποιο από τα φίδια και να τραυματίσει τα υπόλοιπα.

Δυστυχώς ο τοίχος δεν τον καθυστέρησε όσο περίμενε. Εμφανίστηκε μπροστά απ' αυτόν και σηκώνοντας την τρίαινά του αυτή τη φορά την εκτόξευσε προς το μέρος της. Είχε ξεχάσει πως είχε το stone skin πάνω της κι έτσι δεν κατάφερε να την τραυματίσει. Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της σα να έλεγε ''Δεν θα στο κάνω τόσο εύκολο...''

Στη συνέχεια ο Mordan έκανε κάτι εντυπωσιακό, έπεσε με μανία πάνω στο πλάσμα και παρόλο που ήταν ήδη αρκετά τραυματισμένος κατάφερε να το χτυπήσει δυνατά  και στο τέλος να του κόψει το κεφάλι. Όταν είδε πόσο βαθιά πληγωμένος ήταν, ένιωσε πως το λιγότερο που μπορούσε να κάνει για εκείνον ήταν να θεραπεύσει τα τραύματά του κι έτσι τον πλησίασε για να τον γιατρέψει.

Επιτέλους μετά από αρκετή ώρα κατάφεραν να βγουν σώοι στην επιφάνεια της λίμνης μαζί με όσα βρήκαν στην σπηλιά. Μόνο που εκεί τους περίμενε μια νέα έκπληξη...

Ένας εκνευριστικός μαύρος νάνος, ένας human, ένα απίστευτα γρήγορο halfing και ένα drow που είχαν ξανασυναντήσει άλλη μια φορά στο χωριό είχαν έρθει να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο της αδερφής του drow. Μιας ιέριας της Θεάς του πόνου που βασάνιζε την ιερόδουλη του χωριού και σκότωσε τον μικρό της γιο.

''Αλήθεια;! Αυτοί μας έλειπαν τώρα...'' σκέφτηκε από μέσα της.

Ευτυχώς δύο από τους συντρόφους τους ήταν ήδη εκεί για να τους βοηθήσουν, ο Edward και ο Wolfgang. Οι αντίπαλοι τους όμως ήταν πολύ δυνατοί και εκείνοι πολύ εξαντλημένοι από την προηγούμενη μάχη. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και η Έραλιν δεν μπορούσε να δεχτεί το γεγονός ότι μπορεί να πεθάνουν τώρα απ' αυτούς. Όμως μετά από λίγη ώρα η πραγματική έκπληξη ήρθε από ψηλά...

Το κοράκι που τους παρακολουθούσε εδώ και μέρες κατάφερε μ' ένα ξόρκι που εκτέλεσε να κάνει τους αντιπάλους τους να υποχωρήσουν και να εξαφανιστούν, κάτι που την έκανε να ξεφυσήξει από ανακούφιση.Με την σκέψη ότι επιτέλους θα γύριζαν πίσω στην έπαυλη κατασκήνωσαν το βράδυ εκεί και την επόμενη μέρα άνοιξε το portal για να γυρίσουν πίσω.

Επιστρέφοντας διαπίστωσε με λύπη πως αυτή την φορά δεν υπήρχε κάποιος να την περιμένει, η Raphaela είχε φύγει. Μπήκε στο δωμάτιό τους και βρήκε ένα γράμμα από εκείνην. Το διάβασε προσεκτικά κι έμεινε για λίγα λεπτά σιωπηλή ελπίζοντας ότι η Raphaela δεν θα την ξεχνούσε και θα γυρνούσε κάποια στιγμή πίσω.Τουλάχιστον μετά τις μάχες που έδωσε με τους συντρόφους της το καλό ήταν πως δοκίμασε το κομμάτι της ζώνης στις εσοχές της ασπίδας και εφάρμοζε τέλεια σε μία απ' αυτές.

Τις μέρες που ακολούθησαν επικεντρώθηκαν σε πράγματα που αφορούσαν κυρίως το χωριό και την προσωπική τους εκπαίδευση. Επίσης πρότεινε στον Edward να γίνει ο νέος δήμαρχος του χωριού κι εκείνος πολύ πρόθυμα δέχτηκε κάτι που την χαροποίησε ιδιαίτερα.

Τις νύχτες οι εφιάλτες επέστρεψαν καθώς και τα σημάδια στον λαιμό της κάτι που έκανε την απουσία της Raphaela ακόμα πιο έντονη. Δεν είχε μάθει όμως να παραπονιέται  στην ζωή της για ότι της συνέβαινε οπότε θα το αντιμετώπιζε κι αυτό.

Ένα από τα πρωινά που ο Aramil την εκπαίδευε στο να βελτιώσει τις ικανότητές της στην μαγεία  ο γιος του πανδοχέα χτύπησε την πόρτα της έπαυλης και λαχανιασμένος τους είπε να τρέξουν γρήγορα στο inn. Όταν έφτασαν έξω από το πανδοχείο είδαν σχεδόν αναίσθητο τον Edward στο έδαφος  και τον Wolfgang να μιλάει μ' έναν ψηλό ξανθό τύπο που όπως αναγνώρισε ήταν κληρικός του painkiller. Εκτός απ' αυτό όμως η φυσιογνωμία του της θύμιζε κάτι πολύ έντονα.

Ενώ ο Aramil ήταν έτοιμος να του ρίξει κάποιο ξόρκι τον σταμάτησε και ρώτησε τον κληρικό τι ζητάει στο χωριό. Της απάντησε πως έψαχνε την αρχόντισσα και πως ονομάζεται Hazard De Fien. Η ανάμνησή του ήρθε κατευθείαν στο μυαλό της. Ήταν πρώτος της ξάδερφος που είχε πολλά χρόνια να δει αλλά...τι στο καλό γύρευε στο Migrathor;

Η Eralin του είπε πως είναι αυτή που ψάχνει και της είπε να πάνε να μιλήσουν κάπου οι δυο τους. Στην αρχή δίστασε να δεχτεί αλλά τελικά αποφάσισε να μπουν στο πανδοχείο και να μάθει τι ήθελε. Το μόνο που ευχόταν ήταν αυτή τη φορά ν' ακούσει κάτι καλό...

Chapter 2.3.1 - The Blackheart Protector

The Blackheart Protector

Η επερχόμενη μάχη όπως έβλεπε ο Mordan σίγουρα θα ήταν δύσκολη και ο τύπος με την τρίαινα κοιτούσε επίμονα την Eralin… παρόλο που δεν ήταν μαχητής πλέον και πάλι η προστασία της ήταν ξαφνικά πιο σημαντικό από όλα και αποφάσισε να πέσει κατευθείαν στη μάχη.

Τα φίδια τους έκαναν τη ζωή δύσκολη καθώς χρησιμοποιούσαν μαγεία και γενικά δεν είχε πολλούς τρόπους να προστατευτεί από αυτήν αλλά και πάλι δεν το σκέφτηκε και όρμισε στο πρώτο φίδι που μπορούσε να πλησιάσει με ασφάλεια, οι σύντροφοί του άρχισαν να επιτίθενται με μαγεία αρχικά και εκείνοι στα φίδια, ο Aramil δημιούργησε πέτρες πάγου οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν συνθλίψει τους εχθρούς τους αλλά το νερό για κάποιο λόγο ήταν πιο ζεστό από ότι θα έπρεπε και πριν φτάσουν τους στόχους τους οι πέτρες ήταν αισθητά πολύ μικρότερες και η ζημιά όχι η επιθυμητή, η Eralin του έκανε τρομερή εντύπωση! Αυτή η κοπέλα είναι φοβερή τελικά, όταν έπεσε το βλέμμα του πάνω της για πρώτη φορά σκέφτηκε απλά ότι ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι, όμως είναι τόσο αποφασιστική και δεν σκέφτεται τον κίνδυνο όταν πρέπει, τελικά όποτε την κοιτάει πλέον βλέπει μία τόσο δυναμική γυναίκα ενώ ταυτόχρονα, βλέπει και το γλυκό αυτό κορίτσι… έπεσε στη μάχη με την εξίσου πανέμορφη ασπίδα της μπροστά της χωρίς δεύτερη σκέψη και άρχισε τα μαγικά της, τα φίδια δεν μπορούσαν να την αγγίξουν!

Φτάνοντας και ο Mordan μπροστά από το φίδι τελικά άρχισε μία μάχη που στην πραγματικότητα δεν τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα αν και το φίδι τον δάγκωσε μία φορά και η πληγή παρόλο που τον έτσουξε δεν ένιωσε να έχει κάποια άλλη επίδραση πάνω του, μετά από αρκετές μαχαιριές η L’ Auriana του έκλεψε τη δόξα ενώ είχε τόσα άλλα φίδια να χτυπήσει… (τουλάχιστον δεν μιλάει τόσο πολύ πια… δε μου κάθεται που δε μου κάθεται… πηδιέται και με το φλώρο τον Edward…) Τα φίδια χαροπάλευαν αλλά ο τύπος με την τρίαινα ήταν άλλη υπόθεση, σήκωσε την τρίαινα του και την πέταξε τρείς φορές στον Δρυΐδη που τους ακολούθησε με τέτοιο τρόπο, που στην αρχή ο Mordan έμεινε έκπληκτος! Αφού η τρίαινα έβρισκε το στόχο της εξαφανιζόταν και ξαναεμφανιζόταν και πάλι στο χέρι του.

Ο Δρυΐδης επέπλεε μαζί με το αίμα του και λίγα αντεράκια γύρω – γύρω, σειρά είχε ο Aramil που τον έβαλε στόχο επειδή τον πόνεσε, είχε καλύτερη τύχη από τον κωλόγερο… ξαφνικά γύρισε προς το μέρος της Eralin όμως παρόλο που είχε την ασπίδα της να την προστατεύει ο Mordan τρελάθηκε μόνο και  μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να πάθαινε κάτι, παρόλο που δημιούργησε ένα τοίχος πάγου γύρω του, ο τύπος εμφανίστηκε ξαφνικά αλλού και ο Mordan όρμισε πάνω του με την ελπίδα να τραβήξει την προσοχή του, μετά από αρκετές μαχαιριές κατάφερε να του τραβήξει την προσοχή και καθώς η τρίαινα τον διαπερνούσε και ένιωθε το κρύο μέταλλο να αγγίζει τα σωθικά του ξαφνιάστηκε με τον εαυτό του, πραγματικά σκεφτόταν ότι αν πέθαινε τώρα θα το έκανε για εκείνη και θα το ξαναέκανε χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Theon δεν είχε πλέον σημασία… Πριν προλάβει να τελειώσει τη σκέψη του και μόλις είχε ακουμπήσει με τις παλάμες του την κρύα τρίαινα, εξαφανίστηκε και μία δεύτερη επίθεση εξαπολύθηκε προς το μέρος του την οποία κατάφερε και να αποφύγει, το αίμα του άρχιζε να θολώνει την όραση του στο νερό και η τρίτη επίθεση βρήκε και αυτή το στόχο της…

Ο τύπος άπλωσε το χέρι του και με τον δείκτη του έδειξε την Eralin, δεν υπολόγισε ούτε τα τραύματά του και όρμισε και πάλι με μανία πάνω του, η L’Auriana θεράπευε τον Aramil και η Eralin ήταν μόνη… Με μανία κατάφερε και πάλι αρκετές μαχαιριές και τελικά με μία τελευταία του επίθεση κατάφερε να κόψει το κεφάλι της ανθρωπόμορφης πουστογοργόνας με την τρίαινα! (πάρτα μωρή άρρωστη!)

Τα τραύματά του ήταν σοβαρά αλλά μπορούσε να συνεχίσει αν χρειαζόταν, θα έκανε τα πάντα για την Eralin… Και εκείνη τη στιγμή η Eralin τον πλησίασε και τον άγγιξε, κατάλαβε ότι τον θεράπευε αλλά πραγματικά θα έδινε τα πάντα για το άγγιγμά της, πριν προλάβει όμως να τη ρωτήσει αν είναι καλά, να σου και η L’ Auriana πάλι να τον θεραπεύσει κι εκείνη πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη. Δεν πρέπει κανείς να δει αυτή του την πλευρά, δεν πρέπει κανείς να μάθει ότι νοιάζεται… Τα θεραπευτικά μαγικά της L’ Auriana ήταν πολύ πιο δυνατά από της Eralin αλλά δεν μπορούσε να θεραπεύσει την ψυχή του όπως ένιωθε με την Eralin.

Αφού βγήκαν έξω (μη τυχόν)… είχαν παρέα, ένα Halfling όπως ο Kessy, ένα Drow όπως η σκατοκαριόλα κι ένας human ακολουθούσαν εκείνο το μαλάκα νάνο που είχε περάσει από το χωριό τους πριν κάποιες εβδομάδες… τον Κατάφραχτους ή όπως τον έλεγαν τέλος πάντων ο Mordan από την πρώτη στιγμή είχε σκεφτεί ότι έπρεπε να τον λένε Κατάβλακους. Κατευθείαν το Drow φώναξε ότι η Eralin σκότωσε την αδερφή του και ο νάνος που φαινόταν πολύ δυνατός μαχητής κοιτάζοντας την Eralin φώναξε «καριόληδες θα πεθάνετε!» ο Mordan χωρίς δεύτερη σκέψη και πάλι είπε να το παίξει cool και να τραβήξει τον κίνδυνο μακριά από την Eralin και απάντησε «Καριόλα είναι η μάνα σου!» (αυτό με τις μανάδες πάντα πιάνει ;P)… Όντως ο νάνος τα πήρε κρανίο… Πίσω είχαν αφήσει τους συντρόφους τους Edward και Wolfgang και κατά τη διάρκεια όλων αυτών ενώ ο Mordan περίμενε ότι θα χρησιμοποιούσαν το γεγονός ότι δεν είχαν γίνει αντιληπτοί, προφανώς ο φλώρος ο Edward δεν είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του το “element of surprise” και φώναξε για να τους καταλάβουν……………..

Ο Κατάβλακους έσκισε τη μανούλα του ήδη πληγωμένου Mordan μαζί με την αυτοπεποίθησή του και πάλι ένιωσε ότι εδώ θα ήταν το τέλος… Αλλά για ακόμη μία φορά οι θεοί μάλλον είχαν άλλη άποψη, το σάπιο κοράκι εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να κάνει μαγικά, όλοι με μία κίνηση με τα δαχτυλίδια τους εξαφανιστήκαν με τελευταίο τον Κατάβλακους που έδωσε την υπόσχεσή του στο Mordan ότι θα ξαναβρεθούν για να τελειώσουν ότι άρχισαν.

Τελικά και πάλι σα μαλάκας χάρηκε που πληγώθηκε καθώς ήλπιζε και πάλι στο άγγιγμα της Eralin αλλά τσούπ να σου πάλι η L’ Auriana.. τον θεράπευσε αρκετά. Η τρίαινα, το σεντούκι και ότι άλλο βρήκαν του κίνησαν πολύ λιγότερο το ενδιαφέρον αλλά αποφάσισε να μην το δείξει και άρχισε να λέει στην L’Auriana για την τρίαινα και αν θα μπορούσε να του πει τι στον πούτσο κάνει, του είπε ότι είναι μαγική και πως όταν γύριζαν στη έπαυλη θα μπορούσε να του πει ακριβώς τι κάνει. Το βράδυ έπρεπε να την βγάλουν εκεί στο δάσος και ήταν κυριολεκτικά κομμάτια με αρκετά ανοιχτά τραύματα, η Eralin τον είδε και πήγε και πάλι με το μαγικό της άγγιγμα να τον θεραπεύσει, ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει συμβεί, ήθελε να της πει τόσα αλλά οι σύντροφοί του ήταν γύρω και αυτό δεν ήταν δυνατό και πάλι…

Η επιστροφή στο χωριό ήταν ευχάριστη ένιωθε πιο δυνατός μετά από τις μάχες που έδωσαν, το προηγούμενο βράδυ είχε δύσκολο ύπνο με πολλές σκέψεις να περνάνε από το μυαλό του και να τον βασανίζουν, ναι ήταν ερωτευμένος αλλά η εκδίκησή του δεν του επέτρεπε να παρεκκλίνει ούτε λίγο… η αντιπαράθεση με τον εαυτό του ήταν δύσκολη αλλά μάλλον η πλευρά που δεν ήθελε να νικήσει ήταν αυτή που επικράτησε στη σκέψη του καθώς ανάμεσα σε όλα τα δεν πρέπει, δεν γίνεται, δεν μπορεί… σκεφτόταν να μείνει ξύπνιος και αν τυχόν η Eralin δει κάποιον από τους εφιάλτες της να είναι εκεί και να της χαϊδέψει το πρόσωπο, να την αγκαλιάσει και να της πει ότι όλα θα πάνε καλά… Οι πληγές του και η κούραση του δεν τον άφησαν…

Τελικά αποφάσισε να πάει στην πόλη με σκοπό να μελετήσει στην βιβλιοθήκη και να ψάξει αναφορές για τα υπόλοιπα χαμένα Longclaw και την προϊστορία τους.  

Chapter 2.2.2 - Dark Thoughts... Dark Soul

Dark Thoughts… Dark Soul

Μετά από μία κουραστική μάχη, παρόλο που δεν είναι μαχητής, πληγωμένος από βέλη και μαχαιριές ένιωθε πολύ περίεργα. Ένιωθε χαρά και ανακούφιση όταν είδε ότι η Eralin είναι καλά και με χαρά μπήκε πρώτος από το παράθυρο παρόλο που δεν είχε ασπίδα ή οτιδήποτε άλλο να τον προστατέψει εκτός από το πολύ κοφτερό μυαλό του και τα πολύ καλά του αντανακλαστικά. 

Ένιωσε το αίμα του να βράζει από τη μάχη και τη γεύση της νίκης και κόβοντας το κεφάλι του αντιπάλου του οι εικόνα του Theon περνούσε σε φλασιές συνέχεια από μπροστά του και το κεφάλι ήταν πλέον του αδελφού του… μετά από κάποια δευτερόλεπτα συνήλθε και κατάφερε να τρομάξει τους «καλεσμένους» τους πετώντας το κεφάλι του συντρόφου τους προς το μέρος του και φωνάζοντας βρισιές καθώς εκείνοι τρέπονταν σε φυγή.

Παρόλο που ήθελε να το παίξει σκληρός και έκανε τα κλασσικά του βλακώδη αστεία η χαρά του ήταν απερίγραπτη στο άγγιγμα της Eralin, όταν πήγε να τον θεραπεύσει από τις πληγές του. Μετά από πολύ καιρό είχε σχηματιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη του… Εκεί ήταν και ένας κωλόγερος τον οποίο οι «καλεσμένοι» του είχαν βασανίσει με πολύ βάναυσο τρόπο και η απέχθεια φάνηκε στο πρόσωπο της L’ Auriana πιο πολύ από όλων των άλλων. Αποφάσισαν να τον πάρουν μαζί τους αφού πρώτα θεράπευσαν τα πολύ σοβαρά του τραύματα αλλά τα νύχια του μάλλον δεν θα ξαναβγούν…

Πίσω στην έπαυλη η Raphaela είχε καύλες και ακόμα δεν πρόλαβε να μπει η Eralin από την πόρτα και η καριόλα της την έπεσε φορώντας μόνο εσώρουχα, εκεί που το αίσθημα της ζήλιας πήγε να ξυπνήσει και πάλι τελικά ο Mordan μπήκε σε τεράστιο πειρασμό όταν η Eralin μίλησε απόλυτα λογικά μεν αλλά μάλλον η Raphaela το πήρε κατάκαρδα και πιστεύει ότι έφαγε χυλόπιτα, τελικά αποφάσισε να μην γελάσει ο Mordan και κουβάλησε τον κωλόγερο σε ένα κρεβάτι.

Αφού τους ενημέρωσε η Eralin για τους τρείς ιππότες που είχαν φτάσει στο χωριό ενημέρωσε ότι θα  πάει να κάνει μία «αναγνωριστική» και συμφώνησαν και οι υπόλοιποι… Ακόμα και η L’ Auriana! Μιλώντας με τον ιππότη μάλλον δεν τον έπεισε ότι δεν γνωρίζει την Eralin αλλά επέμεινε στην άποψή του και αφού γύρισε στην έπαυλη ενημέρωσε ότι πιθανότατα να είναι καλό να τους μιλήσει πριν φύγουν το πρωί.

Φεύγοντας όλοι ο Mordan μπήκε σε σκέψεις και αποφάσισε ότι καλό θα ήταν να ακολουθήσει σιωπηλά από σκεπές, κρυμμένος στις σκιές της νύχτας… (ΝΑ! ΜΑΛΑΚΑ…) κάτι το οποίο αποδείχτηκε μοιραίο… εκεί που κοιτούσε και προσπαθούσε να διαβάσει τα χείλη των ιπποτών και των συντρόφων του αλλά και να κόβει κίνηση από την σκεπή της καλύβας τα πάντα σκοτείνιασαν… 

Ξύπνησε στο κρεβάτι και ήταν πρωί… Πονούσε το κεφάλι του και προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι… Ένιωθε σαν να είχε πιεί όλη την μπύρα που είχαν αγοράσει χτες βράδυ και ακόμα χειρότερα γυρνώντας πλευρό είδε ότι δίπλα του ακριβώς κοιμόταν ο γέρος… (τι στον πούτσο έγινε χτες το βράδυ?!) Τελικά κατάλαβε ότι δεν έχει δεξί πόδι… ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΔΙ…ΠΟΔΙ… το σοκ μεγάλο και άτακτα η εικόνα του προσώπου της ΣΚΑΤΟΚΑΡΙΟΛΑΣ πέρασε από μπροστά του με φόντο τις σκεπές… Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ουρλιάξει από οργή και όχι από πόνο, οργή καθώς η εκδίκησή του μπορεί να μην πραγματοποιούταν ποτέ με αυτή την εξέλιξη… Στο δωμάτιο μπήκαν οι σύντροφοί του και η σκατοκαριόλα μαζί ακολουθώντας σαν πιστό σκυλάκι την Eralin το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό του ήταν να τη σκοτώσει και πέταξε το Shortsword του με μένος προς το μέρος της αλλά πέρασε ξυστά από το μάγουλο της Eralin! Εκείνη τη στιγμή δεν είχε χρόνο να το μετανιώσει αλλά ήθελε το αίμα της καριόλας που του έκλεψε την ευκαιρία για εκδίκηση! Τελικά ο κωλόγερος είχε τη λύση όπως είπε και γυρνώντας πάλι στην καλύβα του έκανε ένα μαγικό και το πόδι του ξαναφύτρωσε! Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη και δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του καθώς οι θεοί θέλησαν να έχει ακόμη μία ευκαιρία να διορθώσει το κακό του αδελφού του και να του πάρει τη ζωή…

Η σκέψη του Mordan για μία φορά εδώ και πάρα μα πάρα πολύ καιρό είχε ξεφύγει από τον Theon  όμως και δεν τον ένοιαζε τίποτα, πέρα από το να κάνει κακό στη Raphaela. Το μόνο που τον προβλημάτιζε ήταν το τι ακριβώς θα της κάνει καθώς η ηλίθια καριόλα του έκοψε το πόδι… σκέφτηκε να της κόψει το λαιμό στον ύπνο, να της ρίξει ηρεμιστικό ματζούνι και να τη σκίσει στο πρωκτικό, να της ρίξει ηρεμιστικό ματζούνι και να τις κόψει όλα τα άκρα και να τη δέσει σε μια σανίδα και να την αφήσει να ακολουθήσει το ρεύμα του ποταμιού αφού της έχει κόψει και τη γλώσσα… τελικά αποφάσισε ότι μόλις του περάσει ο θυμός θα της ζητήσει εκείνη τη χάρη και δεν θα του το αρνιόταν αυτή τη φορά.

Τώρα όμως έχουν κι άλλα προβλήματα, βουτώντας στη λίμνη μιλώντας για μια κωλοισορροπία και πάλι αυτό το κορίτσι κατάφερε να είναι στο στόμα του λύκου… Καινούριο ή παλιό ή και καθόλου πόδι ένιωσε και πάλι την ανάγκη να την προστατέψει όπως μπορεί και ακολούθησε, τα φίδια και ο τύπος με την Τρίαινα θα είναι μάλλον θέμα αλλά αποφάσισε να μην την κάνει και να μείνει… για να δούμε τι θα μου λείπει και μετά από αυτή τη μάχη…