Chapter 4.1.1


        Ένας χρόνος πέρασε! Ένας χρόνος γεμάτος ερωτηματικά, αναζήτηση και πένθος.
Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι. Ο πόνος από τον χαμό των συντρόφων έντονος
κάνοντας την παρουσία του αισθητή σχεδόν πάντα. Μόλις που ξέφευγα για λίγο
απ'αυτόν τη θέση του έπερναν ερώτημα που πλημμύριζαν το μυαλό μου:
Ποιος είμαι πραγματικά;
Είμαι αυτός που είδα στον θόλο ή όχι;
Μπορώ να ξεφύγω απ'αυτή την πορεία και να φτιάξω το δικό μου πεπρομένο ή
απλά οι Μοίρες παίζουν μαζί μου υπομονετικά μέχρι να ξαναφτάσω στο ίδιο τέρμα!
        Βυθισμένος, ακόμα ένα βράδυ, σ'αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκα. Την επόμενη
μέρα ξυπνησα πιο ανάλαφρος με πιο καθαρό νου! Δεν είμαι σίγουρος αν είχε παρέμβει
η Θεά Davina ,ως μια πράξη συμβολικής συγχώρεσης του παρελθόντος μου! Έπρεπε να
κάνω τους δολοφόνους να πληρώσουν και να προσπαθήσω να αποδείξω στη Θεά μου πως
δεν μου έδωσε άδικα μια δεύτερη ευκαιρία.