Chapter 2.3.1 - The Blackheart Protector

The Blackheart Protector

Η επερχόμενη μάχη όπως έβλεπε ο Mordan σίγουρα θα ήταν δύσκολη και ο τύπος με την τρίαινα κοιτούσε επίμονα την Eralin… παρόλο που δεν ήταν μαχητής πλέον και πάλι η προστασία της ήταν ξαφνικά πιο σημαντικό από όλα και αποφάσισε να πέσει κατευθείαν στη μάχη.

Τα φίδια τους έκαναν τη ζωή δύσκολη καθώς χρησιμοποιούσαν μαγεία και γενικά δεν είχε πολλούς τρόπους να προστατευτεί από αυτήν αλλά και πάλι δεν το σκέφτηκε και όρμισε στο πρώτο φίδι που μπορούσε να πλησιάσει με ασφάλεια, οι σύντροφοί του άρχισαν να επιτίθενται με μαγεία αρχικά και εκείνοι στα φίδια, ο Aramil δημιούργησε πέτρες πάγου οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν συνθλίψει τους εχθρούς τους αλλά το νερό για κάποιο λόγο ήταν πιο ζεστό από ότι θα έπρεπε και πριν φτάσουν τους στόχους τους οι πέτρες ήταν αισθητά πολύ μικρότερες και η ζημιά όχι η επιθυμητή, η Eralin του έκανε τρομερή εντύπωση! Αυτή η κοπέλα είναι φοβερή τελικά, όταν έπεσε το βλέμμα του πάνω της για πρώτη φορά σκέφτηκε απλά ότι ήταν ένα πολύ γλυκό κορίτσι, όμως είναι τόσο αποφασιστική και δεν σκέφτεται τον κίνδυνο όταν πρέπει, τελικά όποτε την κοιτάει πλέον βλέπει μία τόσο δυναμική γυναίκα ενώ ταυτόχρονα, βλέπει και το γλυκό αυτό κορίτσι… έπεσε στη μάχη με την εξίσου πανέμορφη ασπίδα της μπροστά της χωρίς δεύτερη σκέψη και άρχισε τα μαγικά της, τα φίδια δεν μπορούσαν να την αγγίξουν!

Φτάνοντας και ο Mordan μπροστά από το φίδι τελικά άρχισε μία μάχη που στην πραγματικότητα δεν τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα αν και το φίδι τον δάγκωσε μία φορά και η πληγή παρόλο που τον έτσουξε δεν ένιωσε να έχει κάποια άλλη επίδραση πάνω του, μετά από αρκετές μαχαιριές η L’ Auriana του έκλεψε τη δόξα ενώ είχε τόσα άλλα φίδια να χτυπήσει… (τουλάχιστον δεν μιλάει τόσο πολύ πια… δε μου κάθεται που δε μου κάθεται… πηδιέται και με το φλώρο τον Edward…) Τα φίδια χαροπάλευαν αλλά ο τύπος με την τρίαινα ήταν άλλη υπόθεση, σήκωσε την τρίαινα του και την πέταξε τρείς φορές στον Δρυΐδη που τους ακολούθησε με τέτοιο τρόπο, που στην αρχή ο Mordan έμεινε έκπληκτος! Αφού η τρίαινα έβρισκε το στόχο της εξαφανιζόταν και ξαναεμφανιζόταν και πάλι στο χέρι του.

Ο Δρυΐδης επέπλεε μαζί με το αίμα του και λίγα αντεράκια γύρω – γύρω, σειρά είχε ο Aramil που τον έβαλε στόχο επειδή τον πόνεσε, είχε καλύτερη τύχη από τον κωλόγερο… ξαφνικά γύρισε προς το μέρος της Eralin όμως παρόλο που είχε την ασπίδα της να την προστατεύει ο Mordan τρελάθηκε μόνο και  μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να πάθαινε κάτι, παρόλο που δημιούργησε ένα τοίχος πάγου γύρω του, ο τύπος εμφανίστηκε ξαφνικά αλλού και ο Mordan όρμισε πάνω του με την ελπίδα να τραβήξει την προσοχή του, μετά από αρκετές μαχαιριές κατάφερε να του τραβήξει την προσοχή και καθώς η τρίαινα τον διαπερνούσε και ένιωθε το κρύο μέταλλο να αγγίζει τα σωθικά του ξαφνιάστηκε με τον εαυτό του, πραγματικά σκεφτόταν ότι αν πέθαινε τώρα θα το έκανε για εκείνη και θα το ξαναέκανε χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Theon δεν είχε πλέον σημασία… Πριν προλάβει να τελειώσει τη σκέψη του και μόλις είχε ακουμπήσει με τις παλάμες του την κρύα τρίαινα, εξαφανίστηκε και μία δεύτερη επίθεση εξαπολύθηκε προς το μέρος του την οποία κατάφερε και να αποφύγει, το αίμα του άρχιζε να θολώνει την όραση του στο νερό και η τρίτη επίθεση βρήκε και αυτή το στόχο της…

Ο τύπος άπλωσε το χέρι του και με τον δείκτη του έδειξε την Eralin, δεν υπολόγισε ούτε τα τραύματά του και όρμισε και πάλι με μανία πάνω του, η L’Auriana θεράπευε τον Aramil και η Eralin ήταν μόνη… Με μανία κατάφερε και πάλι αρκετές μαχαιριές και τελικά με μία τελευταία του επίθεση κατάφερε να κόψει το κεφάλι της ανθρωπόμορφης πουστογοργόνας με την τρίαινα! (πάρτα μωρή άρρωστη!)

Τα τραύματά του ήταν σοβαρά αλλά μπορούσε να συνεχίσει αν χρειαζόταν, θα έκανε τα πάντα για την Eralin… Και εκείνη τη στιγμή η Eralin τον πλησίασε και τον άγγιξε, κατάλαβε ότι τον θεράπευε αλλά πραγματικά θα έδινε τα πάντα για το άγγιγμά της, πριν προλάβει όμως να τη ρωτήσει αν είναι καλά, να σου και η L’ Auriana πάλι να τον θεραπεύσει κι εκείνη πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη. Δεν πρέπει κανείς να δει αυτή του την πλευρά, δεν πρέπει κανείς να μάθει ότι νοιάζεται… Τα θεραπευτικά μαγικά της L’ Auriana ήταν πολύ πιο δυνατά από της Eralin αλλά δεν μπορούσε να θεραπεύσει την ψυχή του όπως ένιωθε με την Eralin.

Αφού βγήκαν έξω (μη τυχόν)… είχαν παρέα, ένα Halfling όπως ο Kessy, ένα Drow όπως η σκατοκαριόλα κι ένας human ακολουθούσαν εκείνο το μαλάκα νάνο που είχε περάσει από το χωριό τους πριν κάποιες εβδομάδες… τον Κατάφραχτους ή όπως τον έλεγαν τέλος πάντων ο Mordan από την πρώτη στιγμή είχε σκεφτεί ότι έπρεπε να τον λένε Κατάβλακους. Κατευθείαν το Drow φώναξε ότι η Eralin σκότωσε την αδερφή του και ο νάνος που φαινόταν πολύ δυνατός μαχητής κοιτάζοντας την Eralin φώναξε «καριόληδες θα πεθάνετε!» ο Mordan χωρίς δεύτερη σκέψη και πάλι είπε να το παίξει cool και να τραβήξει τον κίνδυνο μακριά από την Eralin και απάντησε «Καριόλα είναι η μάνα σου!» (αυτό με τις μανάδες πάντα πιάνει ;P)… Όντως ο νάνος τα πήρε κρανίο… Πίσω είχαν αφήσει τους συντρόφους τους Edward και Wolfgang και κατά τη διάρκεια όλων αυτών ενώ ο Mordan περίμενε ότι θα χρησιμοποιούσαν το γεγονός ότι δεν είχαν γίνει αντιληπτοί, προφανώς ο φλώρος ο Edward δεν είχε ξανακούσει ποτέ στη ζωή του το “element of surprise” και φώναξε για να τους καταλάβουν……………..

Ο Κατάβλακους έσκισε τη μανούλα του ήδη πληγωμένου Mordan μαζί με την αυτοπεποίθησή του και πάλι ένιωσε ότι εδώ θα ήταν το τέλος… Αλλά για ακόμη μία φορά οι θεοί μάλλον είχαν άλλη άποψη, το σάπιο κοράκι εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να κάνει μαγικά, όλοι με μία κίνηση με τα δαχτυλίδια τους εξαφανιστήκαν με τελευταίο τον Κατάβλακους που έδωσε την υπόσχεσή του στο Mordan ότι θα ξαναβρεθούν για να τελειώσουν ότι άρχισαν.

Τελικά και πάλι σα μαλάκας χάρηκε που πληγώθηκε καθώς ήλπιζε και πάλι στο άγγιγμα της Eralin αλλά τσούπ να σου πάλι η L’ Auriana.. τον θεράπευσε αρκετά. Η τρίαινα, το σεντούκι και ότι άλλο βρήκαν του κίνησαν πολύ λιγότερο το ενδιαφέρον αλλά αποφάσισε να μην το δείξει και άρχισε να λέει στην L’Auriana για την τρίαινα και αν θα μπορούσε να του πει τι στον πούτσο κάνει, του είπε ότι είναι μαγική και πως όταν γύριζαν στη έπαυλη θα μπορούσε να του πει ακριβώς τι κάνει. Το βράδυ έπρεπε να την βγάλουν εκεί στο δάσος και ήταν κυριολεκτικά κομμάτια με αρκετά ανοιχτά τραύματα, η Eralin τον είδε και πήγε και πάλι με το μαγικό της άγγιγμα να τον θεραπεύσει, ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει συμβεί, ήθελε να της πει τόσα αλλά οι σύντροφοί του ήταν γύρω και αυτό δεν ήταν δυνατό και πάλι…

Η επιστροφή στο χωριό ήταν ευχάριστη ένιωθε πιο δυνατός μετά από τις μάχες που έδωσαν, το προηγούμενο βράδυ είχε δύσκολο ύπνο με πολλές σκέψεις να περνάνε από το μυαλό του και να τον βασανίζουν, ναι ήταν ερωτευμένος αλλά η εκδίκησή του δεν του επέτρεπε να παρεκκλίνει ούτε λίγο… η αντιπαράθεση με τον εαυτό του ήταν δύσκολη αλλά μάλλον η πλευρά που δεν ήθελε να νικήσει ήταν αυτή που επικράτησε στη σκέψη του καθώς ανάμεσα σε όλα τα δεν πρέπει, δεν γίνεται, δεν μπορεί… σκεφτόταν να μείνει ξύπνιος και αν τυχόν η Eralin δει κάποιον από τους εφιάλτες της να είναι εκεί και να της χαϊδέψει το πρόσωπο, να την αγκαλιάσει και να της πει ότι όλα θα πάνε καλά… Οι πληγές του και η κούραση του δεν τον άφησαν…

Τελικά αποφάσισε να πάει στην πόλη με σκοπό να μελετήσει στην βιβλιοθήκη και να ψάξει αναφορές για τα υπόλοιπα χαμένα Longclaw και την προϊστορία τους.