Chapter 3.0.3 Dystopia

 Dystopia

   Όλοι κοιμούνται. Χαζεύω τις φλόγες της φτωχής μας φωτιάς να χορεύουν, ενώ οι σκέψεις μου ταξιδεύουν πολύ μακριά. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Πέργκολας με έστειλε στο ταξίδι μου. Νόμιζε ότι είμαι έτοιμη, αλλά η αποστολή του Άθεο δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Πόσο θα απογοητευόταν αν με έβλεπε τώρα ο δάσκαλός μου... Σίγουρα θα με "μάλωνε" που απογοητεύομαι τόσο εύκολα, που μου λείπει το πείσμα. Όσο άσχημα και να νιώθω, πρέπει να το παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι υπάρχουν στιγμές που είμαι περιττή. Για μέρες δεν ξυπνούσα να τους συνοδεύσω στις αναζητήσεις τους. Η εκπαίδευσή μου δεν μπορεί να μας βοηθήσει  όταν έρχεται η ώρα να εξερευνήσουμε τύμβους και κατακόμβες. Το μυαλό μου δεν είναι τόσο γρήγορο όσο των μάγων όταν πρέπει να διαβάσουμε μυστήριες επιγραφές και να τις αποκρυπτογραφήσουμε. Και όσο για το όνειρό μου να εξυψώσω το λαό μου στα μάτια των υπολοίπων... ας πούμε ότι είμαι πολύ μακριά από αυτό το τιτάνιο έργο.
    Μην είμαι όμως άδικη. Υπάρχουν υπέροχες στιγμές και ήδη έχω δει πράγματα που ούτε τα φανταζόμουν. Είμαι πολύ χαρούμενη που έχω γίνει μέρος μιας τόσο ετερόκλιτης και κωμικής ομάδας. Τι να πω για το Νάνο, που όλο τον ήρωα θέλει να υποδύεται και συνήθως τα κάνει πιο σκατά από πριν. Ή τον Wolfgang που μας τα χει σπάσει με το σπαθί του. Μου'ρχεται να του το αγοράσω εγώ να τελειώνουμε! Η αρχηγός μας είναι με ένα βρακί γιατί τα χει δώσει όλα για το μικρό της χωριό- στην κυριολεξία! Ο Aramil, με τη μαγική του ρόμπα, που από τις τσέπες της ξεπηδούν τα πιο παράξενα αντικείμενα! Ένα κανό (!) , μια σκάλα και ποιος ξέρει τί άλλο θα δουν τα μάτια μας. Η L'Aureanna, με τα εντυπωσιακά της μαγικά αντικείμενα και το μυαλό της να δουλεύει σε γρήγορους ρυθμούς, πάντα με σοβαρότητα αντιμετωπίζει κάθε τι που προκύπτει. Όσο για τους κλέφτες... κάτι μαγειρεύουν τώρα, αλλά φυσικά η κρυψίνοια που τους διακατέχει, δεν μου επιτρέπει να καταλάβω πολλά. Πολλές επισκέψεις στο ναό της θεάς τους και πολλές χαμηλόφωνες συζητήσεις μεταξύ τους. Ο Mordan σίγουρα με έχει αντιπαθήσει βαθιά ύστερα από εκείνο το ατυχές συμβάν. Δεν το έχουμε συζητήσει ακόμα. Θα συνεχίσω να τον καλοπιάνω με το "μαγικό" χόρτο που τόσο αγαπάει. Και τέλος ο Άθεο... Όταν πρωτάκουσα τον λόγο που τον έστειλε σε μας ο Πέργκολας, εξοργίστηκα. Δεν είχα ιδέα ότι ο μέντορας μου είχε και άλλα αγαπημένα "παιδιά" και ότι έστειλε ένα από αυτά για να με "βοηθήσει". Ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για μένα η άφιξή του. Όμως οι καλές του ποιότητες δεν με άφησαν ασυγκίνητη. Και όχι μόνο αυτό. Είναι ωραίο να έχεις να μιλήσεις και να θυμηθείς το σπίτι σου με κάποιον που σε καταλαβαίνει...
    Σε λίγο θα ξημερώσει. Αναρωτιέμαι τί κακουχίες θα αντιμετωπίσουμε σήμερα. Όπως και να έχει, αυτή εδώ η συντροφιά, με τα στραβά της ακόμα, με κάνει να νιώθω ασφάλεια. Μπορεί να έχω αποτύχει σε αρκετές δοκιμασίες ως τώρα, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Όταν έρχεται η στιγμή να τους προστατεύσω, κάνω αυτό στο οποίο ξέρω ότι είμαι καλή. Τα βέλη μου πάντα θα βρίσκουν στόχο και το τόξο μου πάντα θα με υπακούει...