The Loss
Στάθηκε μερικά λεπτά όρθια στο δωμάτιο χωρίς να σκέφτεται
τίποτα. Λες και το μυαλό της είχε αδειάσει από σκέψεις. Ξαφνικά άρπαξε την τσάντα της και την πέρασε
στον ώμο της. Έβγαλε από μέσα ένα κομμάτι χαρτί και έγραψε βιαστικά <<
Βγαίνω να πάρω λίγο αέρα, δεν θ’ αργήσω… Μην ανησυχείς.>> το δίπλωσε
προσεκτικά και το άφησε πάνω στο κρεβάτι. Καθώς γύρισε να φύγει η άκρη του
ματιού της πήρε στην γωνία του δωματίου την θήκη που είχε μέσα την ασπίδα, την
κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και στη συνέχεια γύρισε την πλάτη της και βγήκε
από το δωμάτιο.
Προσπάθησε καθώς κατέβαινε στην είσοδο της έπαυλης να μην
κάνει θόρυβο, δεν ήθελε να την δει κανείς που έφευγε, δεν ήθελε να την ρωτήσει κανείς
που πήγαινε.. ούτε εκείνη ήξερε άλλωστε.
Βγαίνοντας άφησε τα πόδια της να την οδηγήσουν όπου θέλουν
εκείνα. Σκέφτηκε για μια στιγμή να κρυφτεί στις σκιές αλλά το κρύψιμο δεν ήταν
το δυνατό της σημείο. Περπάτησε σαν χαμένη για κάμποσα λεπτά μέχρι που συνειδητοποίησε
πως βρισκόταν έξω από το χωριό, όχι όμως πολύ μακριά. Βρήκε την σκιά ενός δέντρου
και κάθισε από κάτω.
Το βλέμμα της χάθηκε πέρα μακριά στον κάμπο και τα χωράφια με
τα καλαμπόκια. Τότε πρόσεξε ίσως για πρώτη φορά πόσο όμορφα είναι να τα κοιτάς. Μερικές
φορές έχεις μπροστά σου τόσο όμορφα πράγματα και ούτε καν τα προσέχεις γιατί τα
έχεις όλα δεδομένα και σκέφτεσαι πως και αύριο θα είναι ακόμα εκεί για να τα
βλέπεις, ίσως όμως να μην βρίσκεσαι εσύ εκεί πλέον…
Της ήρθαν εικόνες από την τελευταία μάχη και τον θάνατο των
συντρόφων της. Την μία στιγμή έχεις τα άτομα που αγαπάς δίπλα σου και την άλλη
στιγμή έχουν χαθεί… έτσι απλά. Όχι, τίποτα δεν είναι απλό, ούτε ο θάνατος ούτε
και η ζωή. Κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος είναι σαν ένα κομμάτι της καρδιάς σου
να θρυμματίζεται… νιώθεις μέσα σου έναν διαπεραστικό πόνο και προσπαθείς να μείνεις
δυνατή όχι μόνο για σένα αλλά κυρίως για τους άλλους.
Και όταν έρχεται η στιγμή που ο σύντροφος σου ξανάρχεται
στην ζωή νιώθεις την χαρά και την ανακούφιση και προσπαθείς να ξανά κολλήσεις το
κομμάτι που έσπασε λες και είναι κάτι τόσο απλό… λες και πήγε μια εκδρομή και
γύρισε. Ίσως από δω και πέρα έπρεπε να συμβιβαστεί με την απώλεια… μία απώλεια
που παίρνει από μέσα σου παραπάνω απ’ όσα φαντάζεσαι.
Το φως του ήλιου άρχισε να πέφτει και συνειδητοποίησε πως
ήρθε η ώρα να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Δεν ήξερε πόση ώρα είχε περάσει
αλλά ήξερε πως υπήρχαν άτομα πίσω στην έπαυλη που την περίμεναν και γι αυτό τον
λόγο άξιζε να γυρίσει!
Καθώς περπατούσε σκέφτηκε πως δεν ήξερε τι ήταν χειρότερο
τελικά… Να πεθάνεις ή ότι πεθαίνει μέσα σου ενώ ζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου